ΑΠΟΨΕΙΣ

Ανδρέας Κατσανιώτης: Η χώρα που ξέρει να αντέχει!

Γράφει ο Ανδρέας Κατσανιώτης: Αυτή η διαδικασία, που οι Αγγλοσάξωνες προσφυώς ονομάζουν “outside-the-box thinking”, μπορεί να είναι η πολυτιμότερη κληρονομιά της παγκόσμιας τραγωδίας που ζούμε.

Και αναλύει πως ξέρει να αντέχει η Ελλάδα… σε άρθρο του στην εφημερίδα “Το Βήμα”.

Διαβάστε το:


Ανδρέας Κατσανιώτης

Γράφει ο Ανδρέας Κατσανιώτης

Ζώντας μέσα στο μάτι του κυκλώνα, καθώς η παγκόσμια υγειονομική κρίση εξελίσσεται ώρα με την ώρα, το μόνο βέβαιο είναι πως, σε ό,τι αφορά τις μεσοπρόθεσμες και μακρυπρόθεσμες επιπτώσεις που θα έχει η κρίση αυτή στις κοινωνίες μας, προβλέψεις δεν μπορούμε να κάνουμε.

Μπορούμε μόνο να διατυπώσουμε πιθανολογικές προσεγγίσεις που γεννούν ερωτήματα, να επιχειρήσουμε να δώσουμε εναλλακτικές απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά και να προετοιμασθούμε μία σειρά προκλήσεων.

Οι έκτακτες ανάγκες που έφερε η πανδημία και η αντιμετώπισή τους από την οργανωμένη Πολιτεία σχεδόν σε όλες τις χώρες του κόσμου θα αλλάξουν τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε το ρόλο του κράτους. Η απλοϊκή προσέγγιση, που ήδη διακινείται και καθ’ ημάς, αφορά το μέγεθος του κράτους και τη συμμετοχή του στη δημόσια υγεία.

Είναι πολύ εύκολο να ισχυρίζεται κανείς εν μέσω πανδημίας ότι αν είχαμε ισχυρότερα δημόσια συστήματα υγείας, θα αντιμετωπίζαμε την κρίση αποτελεσματικότερα, θα σώζαμε περισσότερες ζωές. Ωστόσο, υπό το ψυχικό βάρος της εξελισσόμενης τραγωδίας, η κοινή γνώμη παντού τείνει να ξεχνά πως αν σχεδιάσουμε και υλοποιήσουμε συστήματα με πρόβλεψη να είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν τη μεγαλύτερη δυνατή κρίση, τα συστήματα αυτά θα είναι τόσο γιγάντια που θα στερούν από την κοινωνία και την οικονομία πόρους που υπό φυσιολογικές συνθήκες όλοι θα προτιμούσμαε να διοχετευθούν αλλού. Χωρίς, μάλιστα, να είμαστε βέβαιοι ότι όντως θα μπορούμε να αντιμετωπίσουμε οποιαδήποτε έκτακτη ανάγκη – είναι ταυτολογία να επισημάνει κανείς ότι το μέγεθος και οι απαιτήσεις μιας έκτακτης ανάγκης δεν μπορεί να εκτιμηθούν εκ των προτέρων, πάντοτε θα υπάρχει ο κίνδυνος ακόμη μεγαλύτερης απειλής από αυτήν για την οποία προετοιμασθήκαμε.

Θυμίζω ότι όταν, προ ετών, το ελληνικό κράτος πήρε προληπτικά μέτρα για την επιδημία Η1Ν1 με την έγκαιρη προμήθεια εμβολίων, η κοινή γνώμη αντιμετώπισε τη στάση αυτή με καχυποψία και η συντριπτική πλειοψηφία δεν εμβολιάσθηκε.

Είναι προφανές πως όλοι θα θέλαμε στην παρούσα φάση να έχουμε πολύ περισσότερες κλίνες ΜΕΘ, αλλά εξ ίσου προφανές είναι ότι στη συντριπτική πλειοψηφία τους οι πολίτες θα δυσφορούσαν αν ήσαν εσαεί αναγκασμένοι να χρηματοδοτούν με τους φόρους τους κάποιες χιλιάδες ή εκατοντάδες άδειες νοσοκομειακές κλίνες.

Η μέγιστη πρόκληση της επόμενης μέρας συνίσταται στο να μπορέσουμε, μέσα από τους διαύλους της πολιτικής και με τη στήριξη της επιστήμης, να προχωρήσουμε σε μία ευφυή επανεξέταση του ρόλου του κράτους και της σχέσης του με την οικονομία και την κοινωνία. Θα πρέπει να αναζητήσουμε νέες οδούς, ξεπερνώντας δογματικές και ιδεοληπτικές διχοτομίες, κρατιστών – φιλελεύθερων, που ούτως ή άλλως σε περιόδους κρίσεως έχουν αποδειχθεί εξ ίσου αναποτελεσματικές. Δεν θα πρέπει να υποτάξουμε τη δημόσια συζήτηση στο αίτημα για μεγέθυνση του κράτους, αλλά να εστιάσουμε εξ ίσου, αν όχι παραπάνω, στο ρυθμιστικό του ρόλο, στους τρόπους με τους οποίους μπορεί βέλτιστα να κινητοποιεί την οικονομία, την παραγωγή, τις υπηρεσίες υγείας, δημόσιες και ιδιωτικές, ολόκληρη την κοινωνία.

Η διεύρυνση της χρήσης νέων τεχνολογιών για την εκτέλεση παλαιών εργασιών αποτελεί μία παγκόσμια ευκαιρία. Η αναγκαστική εξοικείωση δισεκατομμυρίων ανθρώπων στις τεχνολογίες αυτές, ιδίως σε χώρες που υστερούν στον τομέα αυτόν, μπορεί να συμβάλει στην παγκόσμια αύξηση της παραγωγικότητας και στον περιορισμό του ψηφιακού χάσματος που κρατά σε δυσμενή θέση τις λιγότερο ανεπτυγμένες κοινωνίες. Ειδικότερα για την Ελλάδα, θα χρειασθεί ακόμη να κάνουμε μία όσο το δυνατόν λεπτομερέστερη στοχοθεσία για τη θέση στην οποία θα βρεθεί η χώρα στη μετά τον κορωνοϊό εποχή.

Η θετική εικόνα που έχουμε οικοδομήσει, με θυσίες των πολιτών, σκληρή δουλειά του κρατικού μηχανισμού και επιτυχημένο συντονισμό από την πολιτική ηγεσία, μπορεί να γίνει το εφαλτήριο για να αποκτήσουμε ανταγωνιστικό πλεονέκτημα σε τομείς όπως ο τουρισμός και η αγροτική παραγωγή, ως η χώρα που στάθηκε όρθια στην πανδημία, ως μία από τις ασφαλέστερες χώρες του κόσμου. Θα απαιτηθεί μία συντονισμένη επικοινωνιακή στρατηγική από την πολιτική ηγεσία, μία στρατηγική που θα συνεγείρει όλες τις δυνάμεις στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα, προκειμένου η θετική αυτή εικόνα να μετουσιωθεί σε παραγωγική και οικονομική ωφέλεια.

Προφανώς, το τοπίο δεν είναι μόνο γεμάτο ευκαιρίες αλλά και παγίδες, καθώς ελλοχεύουν σοβαροί κίνδυνοι: Η τάση προς απομόνωση κρατών και ατόμων, η ύψωση τειχών μόνο για λόγους φοβίας, η πρόσκαιρη απώλεια μέρους της σχετικής ελευθερίας όλων μας, ο εθισμός και η δεκτικότητα σε περιοριστικά μέτρα που κάποια αυταρχικά καθεστώτα ήδη επιχειρούν να παγιώσουν, η δημιουργία από την πίσω πόρτα ασύμφορων κρατικών και ιδιωτικών μονοπωλίων και η βίαιη αναδιανομή πλούτου με την υπερσυγκέντρωσή του σε κάποιους που από τη συγκυρία ευνοούνται.

Όλες οι παραπάνω απειλές αποτελούν έναν δεύτερο κύκλο προκλήσεων για τα κράτη στη μετά την πανδημία εποχή, προκλήσεις για τις οποίες η πολιτική θα δοκιμασθεί. Οι κρίσεις μάς αναγκάζουν να ξεφύγουμε από την πεπατημένη, να αναζητήσουμε άλλους, αποδοτικότερους τρόπους για τη δράση μας.

Έτσι, συχνά καταλήγουμε και σε εντελώς νέες, καινοτόμες, επαναστατικές ιδέες, που ανοίγουν καινούργιους δρόμους.

Αυτή η διαδικασία, που οι Αγγλοσάξωνες προσφυώς ονομάζουν “outside-the-box thinking”, μπορεί να είναι η πολυτιμότερη κληρονομιά της παγκόσμιας τραγωδίας που ζούμε.

Ανδρέας Κατσανιώτης

Βουλευτής Αχαΐας Νέας Δημοκρατίας

Δημοσιεύθηκε την Κυριακή 5/4/2020 στην έντυπη έκδοση της Εφημερίδας “Το Βήμα Της Κυριακής”

Tags

Chrisa Sarantopoulou

Ταξιδεύω Γράφω Διαβάζω Χορεύω Κολυμπάω! Πατήστε να δείτε περισσότερα

Σχετικά άρθρα

Back to top button
Close
Close