ΜΟΥΣΙΚΗΧΡΥΣΕΛΙΔΑ

Ανεμοδαρμένοι βράχοι… άνθρωποι μονάχοι

Το Τραγούδι της Ημέρας

Οι πραγματικά δυνατοί! Αυτοί είναι οι άνθρωποι μονάχοι. Ανεμοδαρμένοι βράχοι, που όσο και να τους χτυπούν τα κύματα κι ο άγριος άνεμος να τους δέρνει ανελέητα, εκείνοι στέκονται αγέρωχοι.

Με τα σημάδια τους παντού, αλλά τα αγαπούν τα σημάδια τους. Είναι πάνω τους, τα κουβαλάνε πάντα, για να θυμούνται. Η μνήμη σε κάνει σοφό… Κάθε σημάδι είναι ένα συρτάρι της ζωής, που όταν το ανοίξεις θα βρεις βιώματα, χαρές και λύπες.

Και κάθε βράχος είναι μοναδικός. Δεν θα βρεις άλλον όμοιό του. Σε έναν κόσμο που όλοι έχουν τα σημάδια τους, καθένας είναι ξεχωριστός.

Όταν η θάλασσα έρχεται να τον αγκαλιάσει γλυκά, η μοναξιά απομειώνεται.

Κι αν υπάρχουν φορές που δεν ξέρει να τον αγκαλιάσει, κι έρχεται βίαια, τον σμιλεύει η θάλασσα.

Στον βράχο θα καθίσει η γοργόνα να ξαποστάσει, εκεί θα σταθεί να δει τον ουρανό, εκεί τα βράγχια της θα γίνουν πνευμόνια και θα ανασάνει.

άνθρωποι μονάχοι

Υπάρχουν και βράχοι που πάνω τους κρατούν το φως που φωτίζει τα σκοτάδια των ανθρώπων. Σε κάτι ταξιδιώτες που όταν ο ήλιος έχει κρυφτεί και τη θέση του έχει πάρει το φεγγάρι, εκείνοι ψάχνουν τα άστρα.

Ο χρόνος δεν μπορεί να τους νικήσει. Άλλωστε τι είναι ο χρόνος; Μια στιγμή! Αυτή η στιγμή που σε σημαδεύει. Αυτήν τη στιγμή κρατάς για πάντα. Κάθε τι άλλο χάνεται στην αιωνιότητα. Ο χρόνος απλά χαϊδεύει τους βράχους.

Αντιστέκονται, μένουν κι επιμένουν, είναι καρτερικοί θεοί οι βράχοι.

Άλλοτε θεόρατοι και κατακόρυφοι, άλλοτε μικροί και ταπεινοί. Φρουροί του απέραντου μπλε, θα τους έλεγα εγώ.

Σαν εσένα. Σαν εμένα.

Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μονάχοι
σαν το ξεχασμένο στάχυ
ο κόσμος γύρω άδειος κάμπος
κι αυτοί στης μοναξιάς το θάμπος
σαν το ξεχασμένο στάχυ
άνθρωποι μονάχοι

Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μονάχοι
όπως του πελάγου οι βράχοι
ο κόσμος θάλασσα που απλώνει
κι αυτοί βουβοί σκυφτοί και μόνοι
ανεμοδαρμένοι βράχοι
άνθρωποι μονάχοι

Άνθρωποι μονάχοι
σαν ξερόκλαδα σπασμένα
σαν ξωκλήσια ερημωμένα, ξεχασμένα
άνθρωποι μονάχοι
σαν ξερόκλαδα σπασμένα
σαν ξωκλήσια ερημωμένα, σαν εσένα, σαν εμένα

 

Ο Μπουκόφσκι λέει:

“Η πραγματική μοναξιά δεν περιορίζεται απαραίτητα στο όταν είσαι μόνος.”

 

Το πιο δύσκολο είναι να τα βρεις με τον εαυτό σου. Και τότε δεν είσαι μόνος. Έχεις εσένα!

Μόνο γνωρίζοντας τη Μοναχικότητα θα μπορέσεις να σεβαστείς την Αγάπη.

Κι αν η μοναξιά σου γίνει λυγμός, εσύ καν την ύμνο!

 

 

Από τη Χρύσα Σαραντοπούλου

” Το Τραγούδι της Ημέρας… 

 

Tags

Chrisa Sarantopoulou

Ταξιδεύω Γράφω Διαβάζω Χορεύω Κολυμπάω! Η θάλασσα και οι λέξεις μου, ότι με ορίζει. Αθεράπευτα ρομαντική. Έχω ένα ονειροπόλο πνεύμα αλλά ξέρω να πατώ στη γη. Λατρεύω τους ανθρώπους που λένε αλήθειες, τα ζώα και τη φύση. Γελάω, χαμογελάω και σκέφτομαι θετικά. Ένα αθώο παιδικό βλέμμα μπορεί να με κάνει να αναθεωρήσω χίλια πράγματα στη ζωή μου. Παθιάζομαι με ένα χαμόγελο. Ηρεμώ με μια αγκαλιά και με μια ματιά στη θάλασσα. Ήμουν μια κάμπια, που τώρα είναι χρυσαλίδα και θέλω να γίνω πεταλούδα.

Σχετικά άρθρα

Back to top button
Close
Close