Θεόδωρος Ρουσόπουλος: Ένας “δρομέας” μεγάλων αποστάσεων και αποτελεσμάτων

Μάρκος Σεφερλής - Ακυβέρνητο καράβι η πατρίδα μας

Δείτε επίσης

Best Team
Best Team
Σε αυτήν την ενότητα δημοσιεύονται άρθρα από τους σπουδαστές της κορυφαίας Σχολής Δημοσιογραφίας στην Ελλάδα, New Media Studies του Σταμάτη Μαλέλη. Οι σπουδαστές υπογράφουν τα άρθρα τους υπό την εποπτεία της καθηγήτριας δημοσιογράφου Χρύσας Σαραντοπούλου για το μάθημα Αρχές Ψηφιακών Μέσων που διδάσκει στη New Media Studies. Όλα τα άρθρα των φοιτητών της Σχολής θα τα βρείτε δημοσιευμένα στο BestNews.GR .* Οι δημοσιογράφοι του αύριο βγαίνουν από τη New Media Studies. Η Χρύσα Σαραντοπούλου με την καθοδήγηση του Σταμάτη Μαλέλη, μεταλαμπαδεύει γνώση digital media, internet & social media αλλά και το πάθος της για τη δημοσιογραφία.

Ανθεκτικός και μαχητής, σαν εκείνους τους δρομείς που ξέρεις ότι στο τέλος θα κερδίσουν την κούρσα γιατί έχουν αποθέματα και ψυχή.
Διεισδυτικός, απολύτως πολιτικός. Με την καλή έννοια. Και επίσης γενναιόδωρος. Γιατί δεν δίστασε ούτε λεπτό να παραχωρήσει συνέντευξη σε μαθητευόμενη δημοσιογραφικής Σχολής, τονίζοντας ότι δεν κάνει καμία χάρη, τουναντίον, συνομιλεί πάντα με φοιτητές όταν του το ζητάνε. Ο Θεόδωρος Ρουσόπουλος είναι σίγουρα ένας “δρομέας” μεγάλων αποστάσεων και αποτελεσμάτων.

*Συνέντευξη στη Χριστίνα Αδαμοπούλου

  • Ξεκινώ με την εικόνα της χώρας μας στην Ευρώπη καθώς παράλληλα με τα καλά σχόλια, δεχόμαστε τελευταία επιθέσεις για το κράτος δικαίου, όπως οι παρατηρήσεις του Ευρωπαίου Επιτρόπου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για το ναυάγιο στην Πύλο, η υιοθέτηση ψεύτικου ρεπορτάζ από το Der Spiegel για τη μικρή Μαρία που δεν υπήρξε ποτέ, το πρόσφατο ψήφισμα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για την ελευθερία των ΜΜΕ στην Ελλάδα και τώρα τελευταία με την Ευρωπαία Εισαγγελέα, που μας λέει ότι πρέπει να αλλάξουμε τον Νόμο περί Ευθύνης Υπουργών, δηλαδή να αλλάξουμε το Σύνταγμά μας. Τι νομίζετε γι’ αυτά;

Ξεκινώ από το Spiegel για να θυμίσω ότι στο συγκεκριμένο θέμα έκανε λάθος και ζήτησε συγνώμη. Όσο για τ’ ανθρώπινα δικαιώματα… Είμαστε μια χώρα της Ευρωπαϊκής Ηπείρου που σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα, και το αποδεικνύει στην καθημερινότητά της.
Πιστεύω ότι πρέπει να ερευνούμε όλες τις καταγγελίες που γίνονται αλλά δεν μπορώ να δεχθώ ότι υπάρχει πρόβλημα δημοκρατίας στην Ελλάδα. Υπάρχουν μικρά ή μεγαλύτερα ζητήματα τα οποία άπτονται των δημοκρατικών θεσμών. Π.χ. Κατηγορούν πολλοί την Δικαιοσύνη ότι καθυστερεί. Έχω μία υπόθεση την οποία έδωσε πρόσφατα στη δημοσιότητα η Γενική Γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης. Αφορά δίκη για βαρύ τραυματισμό με απώλεια άκρου, και του συζύγου της και του γιού της στο Βέλγιο, που είναι ακόμα, 17 χρόνια μετά σε εξέλιξη. Θα μου πείτε, και τι μας το λες αυτό, για να χαρούμε; Το λέω πρώτον διότι συμβαίνουν και αλλού,
και δεύτερον διότι υπάρχουν περιπτώσεις που η καθυστέρηση μπορεί ακόμα και να ωφελήσει την πραγματική απόδοση δικαιοσύνης.

Όταν κατηγορήθηκα το 2008, για μία υπόθεση που ήταν στημένη από εκδότες επιχειρηματίες η κοινή γνώμη ήταν πεπεισμένη λόγω της πληθώρας των μέσων ενημέρωσης που δημιούργησαν αρρωστημένη ατμόσφαιρα. Εάν η δίκη της υπόθεσης ξεκινούσε αμέσως πόσοι δικαστές θα μπορούσαν να δικάσουν ανεπηρέαστοι; Εγώ βέβαια προσέφυγα αμέσως στην δικαιοσύνη και δύο χρόνια αργότερα καταδίκασε τους συκοφάντες μου. Πέρασε εύλογο χρονικό διάστημα απόστασης από τα γεγονότα. Εν συνεχεία χρειάστηκαν 9 χρόνια στην τακτική δικαιοσύνη για όσους είχαν κατηγορηθεί ώστε να αθωωθούν όλοι. Αναρωτιέμαι αν η υπόθεση είχε δικαστεί μέσα σε 6 μήνες κάτω από ποια πίεση θα αποφάσιζαν οι δικαστές; Όσο για τη δημοσιογραφία στην Ελλάδα; Φυσικά και υπάρχει ελευθερία.
Προσπάθειες παρέμβασης -από όλες τις εξουσίες, σε όλες τις χρονικές περιόδους- φυσικά και υπάρχουν. Όπως και από τις ιδιοκτησίες των ΜΜΕ. Εμένα με πολέμησαν δύο εκδότες που δεν ζουν πια, ο Κοντομηνάς και ο Αναστασιάδης γιατί δεν τους έκανα τα χατήρια που μου ζήτησαν όταν είχαν προβλήματα με την Δικαιοσύνη.  Έχει σημασία πόσο η δημοσιογραφία ανθίσταται: τα πρόσωπα, οι οργανισμοί, οι μηχανισμοί.

  • Στην δική σας περίπτωση αντιστάθηκαν οι δημοσιογράφοι των μέσων που αναφέρετε ότι σας επιτέθηκαν;

Οι περισσότεροι όχι, γι’ αυτό και προσέφυγα στην Δικαιοσύνη και εκτός από την ιδιοκτησία του Alpha, δηλαδή τον Κοντομηνά, καταδικάστηκαν και οι δημοσιογράφοι που με συκοφάντησαν δηλαδή ο Γιώργος Αυτιάς, ο Γιάννης Ντάσκας και ο Γιώργος Βλάχος.

  • Ο Αυτιάς που είναι τώρα υποψήφιος ευρωβουλευτής με το κόμμα σας…;

Ναι!

  • Για την ευρωπαία εισαγγελέα που ζητά αλλαγή του Συντάγματος για την παραγραφή των αδικημάτων των υπουργών τι λέτε;

Λέω ότι η αλλαγή στο Σύνταγμα έχει γίνει από το 2019 και πλέον ένας υπουργός δεν απαλλάσσεται μέσα σε σχεδόν 4 ή 6 χρόνια όπως ήταν παλιά.

  • Α δεν παραγράφεται πια;
    Όχι βέβαια! Στην 20ετία παραγράφεται. Όπως ισχύει για κάθε πολίτη.

“Το 2019 στην Αναθεώρηση του Συντάγματος αλλάξαμε τον Νόμο περί Ευθύνης Υπουργών, και πλέον ένας υπουργός δεν απαλλάσσεται μέσα σε σχεδόν 4 ή 6 χρόνια όπως ήταν παλιά.”

  • Πως θα μπορούσατε να αξιοποιήσετε τις δυνατότητες που έχετε ως επικεφαλής πλέον στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης για να ενισχύσετε μια ακόμη καλύτερη εικόνα της χώρας;

Θα σας πω για τις εκκρεμείς υποθέσεις στο ευρωπαϊκό δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου τους δικαστές του οποίου εκλέγει η κοινοβουλευτική συνέλευση της οποίας εξελέγην πρόεδρος. Η χώρα μας έχει 2.500 εκκρεμείς υποθέσεις στο Δικαστηρίου του Στρασβούργου. Από αυτές, ένα ποσοστό πάνω από 70% αφορά τις συνθήκες κράτησης στις φυλακές.. Δηλαδή, αντί να έχουν 6τμ , ο καθένας ή τα 3 που δέχεται το Δικαστηρίου του Στρασβούργου, έχουν 1,5τμ. Πηγαίνουν στα δικά μας δικαστήρια, απορρίπτει ο δικαστής. Πηγαίνουν στο δικαστήριο του Στρασβούργου, δικαιώνονται. Αυτό κοστίζει περί τα 6 με 6,5 εκατομμύρια € τα τελευταία χρόνια. Αλλά δεν είναι τόσο τα λεφτά, είναι η απαξία. Μόλις έγινα πρόεδρος έθεσα το θέμα και στον Πρωθυπουργό και στην ΠτΔ, και ανέλαβα μία πρωτοβουλία τον Φεβρουάριο και αφού συναντήθηκα με τους επικεφαλής δικαστές των δικαστηρίων της χώρας, και τον κύριο Κτιστάκη, τον Έλληνα δικαστή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, βρήκαμε μία λύση. Το πρώτο που έγινε είναι μία εγκύκλιος προς τους δικαστές που λέει πως να δικάζουν με βάση το δικαστήριο του Στρασβούργου. Αν λοιπόν την ακολουθήσουν, το 75% των υποθέσεων που πηγαίνουν στο Στρασβούργο δεν θα πηγαίνουν πια. Και το δεύτερο είναι σεμινάρια με πρωτοβουλία της Προέδρου του Αρείου Πάγου σε δικαστές για το πως δικάζουμε αυτές τις υποθέσεις που καταλήγουν στο Στρασβούργο. Αμέσως έχουμε μία τεράστια πρόοδο στην καλή διεκπεραίωση υποθέσεων και βεβαίως στην καλύτερη διαβίωση στα συστήματα φυλάκισης, κράτησης κλπ. Να λοιπόν ένας πρακτικός τρόπος να ενισχύσουμε τη θετική εικόνα της χώρας μας. Ένας άλλος είναι η διάκριση και η ανάδειξη του καλύτερου εαυτού όσων έχουμε ρόλο στα εκτός της Ελλάδας πράγματα. Πιστεύω πάρα πολύ σε αυτό. Όταν ένας Έλληνας εκλέγεται και είμαι ο πρώτος στα 75 χρόνια του Οργανισμού, μάλιστα με ομόφωνη απόφαση και των 5 μεγάλων κομμάτων του Συμβουλίου της Ευρώπης, και χωρίς αντίπαλο, και χωρίς να είναι η σειρά του δικού μου κόμματος -γιατί εκεί πάνε με τη σειρά των κομμάτων- και χωρίς να είμαι πρόεδρος κόμματος, γιατί συνήθως οι πρόεδροι κομμάτων γίνονται πρόεδροι της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης, αυτό χρεώνεται στην Ελλάδα. Ήδη στην ήδη υπάρχουσα προετοιμασία των δικαστών μας πιστεύω ότι βοήθησα να δημιουργηθούν προϋποθέσεις λύσης ενός θέματος που εκκρεμεί χρόνια. Αυτό θα δημιουργήσει μια καλύτερη εικόνα για την Ελλάδα.

  • Τι είναι πιο δύσκολο; Να μπεις στην πολιτική αν και γιος ενός απλού ταχυδρόμου ή να κάνεις ένα come back, μετά από μια δικαστική περιπέτεια και από μια παγωμένη πολιτικά περίοδο κάποιων χρόνων;

Το δεύτερο. Το πρώτο είναι πολύ πιο εύκολο. Εξαρτάται και που μπαίνεις. Μπήκα στην πολιτική  έχοντας μια πορεία 20 χρόνων αρκετά διακεκριμένη, μετά από μία πρόταση, ως εκπρόσωπος τύπου δίπλα στον αρχηγό ενός κόμματος. Μια θέση με ισχύ που έγινε ακόμα μεγαλύτερη ακριβώς επειδή απέδωσε το έργο που έκανα σε εκείνη τη χρονική περίοδο. Άρα αυτό είναι κάτι που το βρίσκει κανείς σχετικά εύκολα αν το επιδιώξει.
Το δύσκολο είναι να έχεις ακούσει όσα άθλια, ανόσια και εντελώς ψευδή άκουσα, εις βάρος μου, έχοντας απέναντι μία κοινωνία που σε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό τα πίστεψε.
Από το ’19 και μετά πήγαινα σε κάτι εκδηλώσεις υποψήφιος και μου λέγανε «αχ βρε παιδί μου πόσο αδικήθηκες, τώρα καταλάβαμε τι έγινε». Θα έπρεπε να είχατε καταλάβει νωρίτερα τους έλεγα.
Δεν χαρίζομαι, γιατί εγώ νομίζω ότι οι πολιτικοί έχουν τη βασική ευθύνη για ότι συμβαίνει στον τόπο, αλλά έχουν και οι υπόλοιποι δεν είναι άμοιροι ευθυνών. Και τους έλεγα το εξής απλό: Καλά 2 εκδότες μεγάλοι επιχειρηματίες, έπαιζε κάθε μέρα στις τηλεοράσεις ότι είχαν προβλήματα με τη δικαιοσύνη. Χτυπούσαν εμένα που ήμουν ο υπ’ αριθμόν 1 συνεργάτης του πρωθυπουργού και ο υπεύθυνος για τον Τύπο. Δεν μπορούσε να πάει το μυαλό σας ότι κάποιο χατηράκι μου ζητήσανε και δεν τους το έκανα; Βεβαίως καταδίκασα τους συκοφάντες μου. Δεν επεδίωξα κανενός είδους αναγνώριση. Ήρθε μόνος του ο αρχηγός του κόμματος και νυν πρωθυπουργός, ο Κ. Μητσοτάκης και μου ζήτησε να επανέλθω λέγοντάς μου ότι έχεις αδικηθεί και σου αξίζει να έχεις ξανά μια θέση στο πολιτικό σκηνικό, και το έκανα κυρίως για το όνομά μου, αλλά και γιατί θέλω να προσφέρω στον τόπο μου. Η επανάκαμψη αυτού του είδους μετά από τέτοιες άθλιες συκοφαντίες ήταν το πιο δύσκολο εγχείρημα.

“Το υπ’ αριθμόν ένα στοιχείο που χρειάζεται για να επιτύχει κάποιος στην πολιτική ή οπουδήποτε αλλού είναι ο χαρακτήρας του. Αυτό σε ανεβάζει και σε κατεβάζει”

  • Και η επόμενη ερώτηση που ίσως κολλάει σε αυτά που είπαμε ως τώρα, αν έπρεπε να διαλέξετε ένα μόνο προσόν που χρειάζεται για να ασχοληθεί κάποιος με την πολιτική, ποιο θα ήταν αυτό;

Ο χαρακτήρας σου είναι αυτός που σε ανεβάζει ή σε κατεβάζει. Στην πολιτική, θα σε κάνει καλύτερο, αν είσαι καλός, θα σε κάνει χειρότερο αν είσαι κακός. Σίγουρα χρειάζεται πολλή υπομονή, στόχος και επιμονή. Άρα αν βάλουμε δύο πράγματα μαζί υπομονή και επιμονή, αυτό αποδίδει. Μου έλεγε κάποτε ο Χέλμουτ Κολ, που ήταν ο μακροβιότερος Καγκελάριος της Γερμανίας, ότι όταν έπαιρνε μια μεγάλη απόφαση όλοι τον κατηγορούσαν. Δυο χρόνια μετά καταλάβαιναν την σημασία των αποφάσεών του. Άρα ηγέτης είναι αυτός που ηγείται του λαού του, λαϊκιστής είναι αυτός που έπεται του όχλου. Γι’ αυτό πρέπει να είσαι παράδειγμα. Και άμα δώσεις το παράδειγμα, κάτι θα μείνει. Εγώ χαίρομαι γιατί πολλοί άνθρωποι έρχονται και μου λένε μας έχεις δώσει παράδειγμα αυτό. Ποιο είναι το αυτό; Ότι σε μεγάλη ηλικία συνέχιζα να σπουδάζω για να ένα ακόμη πτυχίο Πανεπιστημίου και έκανα διδακτορικό. Ότι επανέκαμψα παρότι άκουσα τόσα δίνοντας τη μάχη μου. Ή ότι μπορώ να έχω αντίθετη άποψη από το κόμμα μου και να την πω όπως έκανα και στα Τέμπη και στις υποκλοπές. Και είχα δίκιο, όπως φαίνεται από τις εξελίξεις.

“Μπορεί να έχω αντίθετη άποψη από το κόμμα μου και να την πω. Και στα Τέμπη είπα άλλη άποψη και στο θέμα των υποκλοπών είπα άλλη άποψη.”

  • Και τέλος δράττομαι της ευκαιρίας, μια και συνομιλώ με έναν πρώην καταξιωμένο δημοσιογράφο, τι θα ρωτούσατε το Θεόδωρο Ρουσόπουλο  -που σε έναν άπειρο δημοσιογράφο- δεν θα πέρναγε από το μυαλό; Και αν θέλετε απαντήστε κιόλας.

Κατ’ αρχάς εγώ δεν είμαι δημοσιογράφος πια. Αυτό το διευκρινίζω και το είπα από το 2000 που έφυγα. Δημοσιογράφος είναι αυτός που βρίσκεται απέναντι από κάθε εξουσία και την ελέγχει. Εγώ μπήκα σε μία άλλη εξουσία. Δεν βλέπω πια τον εαυτό μου ως δημοσιογράφο. Το θεωρώ λάθος, γι’ αυτό παρότι βρέθηκα άνεργος δεν επέστρεψα ποτέ στη δημοσιογραφία. Πάντοτε κάνω ένα φιλοσοφικό ερώτημα το οποίο πάντως δεν το έχω απαντήσει: Το αν είναι καλύτερα να ξέρει κανείς ή να μην ξέρει. Όταν είσαι πολύ κοντά σε πηγές εξουσίας, έχεις τρομερή πληροφόρηση. Και η πληροφόρηση δεν είναι ότι μαθαίνεις τα μυστικά της ζωής των άλλων. Είναι πολύ διαφορετική η πληροφόρηση που θα πάρω συνομιλώντας με έναν ηγέτη μιας χώρας φίλης ή εχθρικής και που θα καταλάβω κινδύνους για τον τόπο μου την οποία δεν μπορώ να μοιραστώ με τον λαό. Άρα λοιπόν είναι καλύτερα να γνωρίζει κανείς ή να μην γνωρίζει; Το Ευαγγέλιο λέει «Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι».
Εγώ επέλεξα στη δουλειά που έκανα στη δημοσιογραφία, στη δουλειά που έκανα στην πολιτική, ότι πρέπει να γνωρίζεις για να βελτιώνεις τη ζωή. Αλλά αυτό είναι ένα μεγάλο βάσανο που έχεις μέσα στην ψυχή σου. Κάποιες στιγμές αναρωτιέσαι: Πήρα τη σωστή απόφαση τότε, για την πατρίδα μου ή όχι; Αυτό είναι το ερώτημα που βασανίζει τους ανθρώπους που έχουν όχι μόνο αίσθηση αλλά και ενσυναίσθηση.

“Πάντοτε κάνω ένα φιλοσοφικό ερώτημα το οποίο πάντως δεν το έχω απαντήσει.
Το αν είναι καλύτερα να ξέρει κανείς ή να μην ξέρει”

O Θεόδωρος Ρουσόπουλος είναι βουλευτής Β1′ Βόρειου Τομέα Αθηνών της ΝΔ και ο πρώτος Έλληνας πολιτικός που εκλέχτηκε Προέδρος της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης, και μάλιστα ομόφωνα. Από το 1981 έως το 2000 υπήρξε μάχιμος δημοσιογράφος και από τα ιδρυτικά στελέχη του πρώτου μη κρατικού ραδιοφωνικού σταθμού στη Χώρα (Αθήνα 9,84) και του πρώτου μη κρατικού τηλεοπτικού σταθμού (Μέγκα).

 

BestNews.GR – το Νο1 site στην Ελλάδα αποκλειστικά με θετικές ειδήσεις. 

Ακολουθήστε την σελίδα μας Bestnews στο Facebook

Ακολουθήστε τις ειδήσεις του BestNews στο Google News

- Advertisement -
- Advertisement -
- Advertisement -
- Advertisement -
- Advertisement -
- Advertisement -

Ο Καιρός

- Advertisement -

Καιρός Αθήνα

Τελευταία Νέα

- Advertisement -

Σας ενδιαφέρουν

- Advertisement -