Αν μηδένιζα και ξανάρχιζα τη ζωή μου, θα ήμουν πιο τολμηρή. Το καταλαβαίνω τώρα, στα σαράντα μου, όταν κάθομαι με μια κούπα καφέ και κοιτάζω φωτογραφίες παλιές.
Πόσο προσεκτική ήμουν πάντα, πόσο φοβόμουν να κάνω λάθος. Θα ρίσκαρα περισσότερο. Θα άφηνα τη φωνή της ανασφάλειας να σωπάσει και θα ακολουθούσα τα ένστικτά μου χωρίς δεύτερη σκέψη. Δεν λέω ότι θα έκανα ανόητα πράγματα, αλλά θα ζούσα με το θάρρος που μου έλειπε.
Θυμάμαι τον πρώτο μου μεγάλο έρωτα, εκείνον που με έκανε να νιώθω ζωντανή, και πώς τον άφησα να φύγει γιατί φοβήθηκα. Αν μηδένιζα, θα τον κρατούσα, ακόμα κι αν πονούσε. Θα έβαζα τα συναισθήματά μου πάνω από τις αμφιβολίες μου.
Και στις φιλίες μου, θα ήμουν πιο ανοιχτή, δεν θα φοβόμουν να εκφράσω την αγάπη μου ή να ζητήσω βοήθεια όταν τη χρειαζόμουν. Πόσα χρόνια πέρασαν σιωπηρά, επειδή πίστευα ότι έπρεπε να τα καταφέρω μόνη μου!
Στη δουλειά μου, θα τολμούσα να αλλάξω πορεία νωρίτερα. Δεν θα κρατιόμουν από ασφαλείς επιλογές, δεν θα έμενα σε δουλειές που με αφορούσαν μόνο για σταθερότητα. Θα κυνηγούσα τα όνειρά μου, ακόμη κι αν φαινόντουσαν αδύνατα.
Τώρα ξέρω πως κάθε ρίσκο φέρνει μάθηση, κι ότι η ασφάλεια δεν είναι πάντα η καλύτερη συντροφιά.
Και στις καθημερινές μικρές στιγμές, θα ζούσα με περισσότερη ένταση. Θα ταξίδευα χωρίς σχέδιο, θα χόρευα χωρίς ντροπή, θα γελούσα δυνατά ακόμα κι αν με κοιτούσαν οι άλλοι. Θα άφηνα πίσω μου το “τι θα πουν” και θα άκουγα περισσότερο την καρδιά μου.
Αν μηδένιζα, δεν θα φοβόμουν την αποτυχία. Θα την έβλεπα ως μέρος της ζωής και όχι ως τέλος. Κάθε λάθος θα ήταν μια εμπειρία, κάθε πικρία μια ευκαιρία για να μεγαλώσω.
Τώρα που είμαι σαράντα, συνειδητοποιώ ότι τα καλύτερα μαθήματα ήρθαν αργά, αλλά αν είχα τη δυνατότητα να ξαναρχίσω, θα τα έκανα όλα πιο γρήγορα, πιο έντονα, πιο δικά μου.
Θα ρίσκαρα περισσότερο. Και ίσως, τελικά, η ζωή να μου έδινε περισσότερα χαμόγελα, περισσότερη αγάπη, περισσότερη χαρά που τόσο φοβόμουν να διεκδικήσω.
*Αγγέλα 40 ετών – Για να μαθαίνουν οι νεότεροι







