Η τελετή αποφοίτησης ενός πανεπιστημίου είναι παραδοσιακά μια στιγμή ατομικού θριάμβου. Είναι η κατάληξη ετών προσωπικής μελέτης, στερήσεων και προσπάθειας. Ωστόσο, τον Μάιο του 2018, στο Πανεπιστήμιο Κλάρκσον της Νέας Υόρκης, η παράδοση αυτή έδωσε τη θέση της σε ένα ιστορικό προηγούμενο που θα άλλαζε για πάντα τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τη συνεργασία και την αφοσίωση.
Γράφει η Νίκη Καταφελή
Όταν η Μπρίτανι Χόλεϊ, μια νεαρή γυναίκα σε αναπηρικό αμαξίδιο, ανέβηκε στη σκηνή για να παραλάβει το μεταπτυχιακό της στην Εργοθεραπεία, δεν ήταν μόνη. Δίπλα της βάδιζε ο Γκρίφιν, ένας Γκόλντεν Ρετρίβερ που φορούσε τη δική του τήβεννο. Η απονομή ενός «τιμητικού διπλώματος» στον Γκρίφιν δεν ήταν μια χαριτωμένη κίνηση δημοσίων σχέσεων. Ήταν η επίσημη αναγνώριση μιας διετούς αδιάλειπτης εργασίας που επέτρεψε σε μια φοιτήτρια να νικήσει το αδύνατο.
Το Σκοτάδι της Διάγνωσης: Η Μάχη της Μπρίτανι
Η Μπρίτανι πάσχει από Σύνδρομο Σύνθετου Περιοδικού Πόνου (Complex Regional Pain Syndrome – CRPS), μια σπάνια και εξουθενωτική νευρολογική κατάσταση.
Το CRPS συχνά αποκαλείται «η νόσος της αυτοκτονίας» λόγω της αφόρητης έντασης του πόνου. Για την Μπρίτανι, το ίδιο της το σώμα ήταν ένας διαρκής «προδότης». Το νευρικό της σύστημα έστελνε σήματα οξέος πόνου στον εγκέφαλο χωρίς σταματημό, κάνοντας ακόμα και το πιο ελαφρύ άγγιγμα του αέρα πάνω στο δέρμα της να μοιάζει με έγκαυμα από φωτιά. Η χρήση αναπηρικού αμαξιδίου έγινε η μόνη της επιλογή για να μετακινείται, αλλά οι προκλήσεις δεν σταματούσαν εκεί.
Η φοίτηση σε ένα πανεπιστήμιο απαιτεί κινητικότητα, ταχύτητα και πνευματική διαύγεια. Πώς μπορείς όμως να συγκεντρωθείς σε μια διάλεξη ανατομίας όταν το σώμα σου φλέγεται; Πώς μπορείς να μεταφέρεις βαριά βιβλία ή να ανοίξεις τις πόρτες των αμφιθεάτρων όταν τα χέρια σου τρέμουν από την εξάντληση;
Η Μπρίτανι βρισκόταν μπροστά σε έναν τοίχο. Ο Γκρίφιν ήταν εκείνος που τον γκρέμισε.
Η Εμφάνιση του Γκρίφιν: Ένας «Άγγελος» με Μουσούδα
Ο Γκρίφιν δεν ήταν ένα απλό κατοικίδιο. Ήταν προϊόν μιας εξαντλητικής εκπαίδευσης από τον οργανισμό paws4people. Οι σκύλοι αυτοί εκπαιδεύονται για χρόνια ώστε να εκτελούν εκατοντάδες εξειδικευμένες εντολές, αλλά η αληθινή τους αξία έγκειται στην ενσυναίσθηση.
Στη διαδικασία επιλογής, η Μπρίτανι και ο Γκρίφιν δεν «ταιριάχτηκαν» τυχαία. Ο Γκρίφιν «επέλεξε» την Μπρίτανι.
Υπάρχει μια σχεδόν μαγική στιγμή σε αυτά τα προγράμματα όπου ο σκύλος δείχνει ότι μπορεί να «διαβάσει» το άγχος και τον πόνο ενός συγκεκριμένου ανθρώπου καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον. Από την πρώτη στιγμή που ο Γκρίφιν ακούμπησε το κεφάλι του στα γόνατα της Μπρίτανι, γεννήθηκε μια αδιάρρηκτη συμμαχία.
Δύο Χρόνια στο Αμφιθέατρο: Ο Γκρίφιν ως Φοιτητής
Για δύο ολόκληρα χρόνια, ο Γκρίφιν παρακολούθησε κάθε μία διάλεξη του μεταπτυχιακού προγράμματος. Η παρουσία του ήταν τόσο συνεπής, που οι καθηγητές και οι συμφοιτητές στο Κλάρκσον άρχισαν να τον θεωρούν οργανικό μέλος της ακαδημαϊκής κοινότητας.
Η Σωματική Υποστήριξη
Στους διαδρόμους του πανεπιστημίου, ο Γκρίφιν ήταν τα «χέρια» της Μπρίτανι:
- Ανάκτηση Αντικειμένων: Αν η Μπρίτανι έχανε το στυλό, τα κλειδιά ή το κινητό της, το να σκύψει θα μπορούσε να προκαλέσει μια κρίση πόνου που θα διαρκούσε ώρες. Ο Γκρίφιν τα έπιανε ακαριαία.
- Προσβασιμότητα: Άνοιγε τις βαριές πόρτες τραβώντας ειδικούς ιμάντες, πατούσε τα κουμπιά των ασανσέρ και βοηθούσε στην κίνηση του αμαξιδίου.
Η Ψυχολογική και Ιατρική Παρέμβαση
Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο της εργασίας του Γκρίφιν ήταν η ικανότητά του να προβλέπει το κακό. Οι άνθρωποι με CRPS βιώνουν εξάρσεις λόγω στρες. Ο Γκρίφιν είχε εκπαιδευτεί να αντιλαμβάνεται την άνοδο της κορτιζόλης (της ορμόνης του στρες) στην ανάσα της Μπρίτανι.
Πριν εκείνη συνειδητοποιήσει ότι πλησιάζει μια κρίση, ο Γκρίφιν ασκούσε Θεραπεία Βαθιάς Πίεσης (Deep Pressure Therapy), ξαπλώνοντας πάνω στα πόδια της για να ηρεμήσει το νευρικό της σύστημα. Κατά τη διάρκεια των εξετάσεων, όταν το άγχος χτυπούσε κόκκινο, ο Γκρίφιν ήταν ο αθόρυβος φύλακας που κρατούσε την Μπρίτανι συγκεντρωμένη.
Η Κλινική Πρακτική: Ένας Σκύλος στο Νοσοκομείο
Ένα από τα πιο απαιτητικά κομμάτια του μεταπτυχιακού ήταν η κλινική πρακτική. Η Μπρίτανι έπρεπε να εργαστεί με πραγματικούς ασθενείς, βοηθώντας τους να ανακτήσουν τις δεξιότητες καθημερινής ζωής.
Εδώ ο Γκρίφιν ξεπέρασε τον ρόλο του βοηθού και έγινε «συν-θεραπευτής». Οι ασθενείς, που πολλές φορές ένιωθαν αποθαρρυμένοι από τη δική τους κατάσταση, έβρισκαν στον Γκρίφιν έναν λόγο να χαμογελάσουν και να προσπαθήσουν περισσότερο. Η Μπρίτανι χρησιμοποιούσε τον Γκρίφιν για να δείξει στους ασθενείς πώς να εκτελούν κινήσεις, μετατρέποντας την αναπηρία της σε ένα μοναδικό θεραπευτικό πλεονέκτημα.
Η Ιστορική Στιγμή της Αποφοίτησης
Καθώς πλησίαζε η αποφοίτηση, η διοίκηση του Πανεπιστημίου Κλάρκσον συνειδητοποίησε ότι ο Γκρίφιν είχε εκπληρώσει όλες τις προϋποθέσεις ενός «φοιτητή». Είχε παρακολουθήσει τα μαθήματα, είχε συμμετάσχει στα εργαστήρια και είχε προσφέρει ανεκτίμητες υπηρεσίες.
Η απόφαση να του απονεμηθεί ένα τιμητικό δίπλωμα ήταν πρωτοφανής. Την ημέρα της τελετής, 2.000 άνθρωποι σηκώθηκαν όρθιοι. Όταν η Μπρίτανι πλησίασε την εξέδρα, ο Γκρίφιν βάδιζε δίπλα της φορώντας τη δική του τήβεννο και το καπέλο.
Όταν ο πρύτανης κάλεσε τον Γκρίφιν, ο σκύλος πλησίασε και πήρε το δίπλωμα στο στόμα του. Εκείνη τη στιγμή, η αίθουσα σείστηκε από τα χειροκροτήματα. Δεν ήταν μόνο μια «γλυκιά στιγμή». Ήταν η δικαίωση της προσπάθειας ενός ανθρώπου και της αφοσίωσης ενός ζώου που αρνήθηκαν να λυγίσουν μπροστά στον πόνο.
Το Μήνυμα Ζωής
Σήμερα, η Μπρίτανι Χόλεϊ εργάζεται ως επαγγελματίας εργοθεραπεύτρια, έχοντας πάντα στο πλευρό της τον Γκρίφιν. Η ιστορία τους μας θυμίζει τρία πράγματα:
- Η αναπηρία δεν είναι το τέλος του δρόμου, αλλά μια διαφορετική αφετηρία.
- Η αφοσίωση δεν χρειάζεται πάντα λόγια για να εκφραστεί.
- Η σκληρή δουλειά αξίζει την αναγνώριση, είτε προέρχεται από δύο πόδια είτε από τέσσερα.
Ο Γκρίφιν δεν πήγε απλώς στο πανεπιστήμιο. Απέδειξε σε όλους μας ότι ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου μπορεί να γίνει και ο πιο πολύτιμος συνεργάτης του στην κατάκτηση των ονείρων.
