Κάθε χρόνο, στις 23 Απριλίου, γιορτάζεται η Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου, μια ημέρα αφιερωμένη στη μαγεία των βιβλίων και την αξία της ανάγνωσης. Σε έναν κόσμο που τρέχει, η Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου μας θυμίζει πως αρκεί μια σελίδα για να αλλάξει η μέρα μας και μια ιστορία για να αναθεωρήσουμε την κοσμοθεωρία μας. Κάπου ανάμεσα στις γραμμές, ξεκινούν ταξίδια που δεν είχαμε σχεδιάσει. Υπάρχουν βιβλία που μας βρίσκουν την κατάλληλη στιγμή, άλλα για να μας προσφέρουν καταφύγιο και άλλα για να μας προκαλέσουν να δούμε την αλήθεια κατάματα.
Σε αυτή την κατηγορία ανήκει ο «Λούσηρος» του Στέλιου Χαλκίτη, είναι από εκείνα τα πονήματα που αφήνουν έντονο αποτύπωμα μνήμης τον αναγνώστη. Μνήμη που διαρκεί για καιρό αφού κλείσει και η τελευταία του σελίδα. Είναι από εκείνα τα αναγνώσματα που έχουν να προσφέρουν πολλαπλά, αφού είναι μεστά νοημάτων, λόγου και προβληματισμών.
Γράφει η συγγραφέας Αρτεμις Παπανδρέου για τον “ΛΟΥΣΗΡΟ”:
“Το πέρασμα του καθενός μας από τούτη τη γη τι αποτύπωμα, αλήθεια, αφήνει; Πόσο βαθύ ή πόσο επιφανειακό;
Πόση επίδραση μπορεί να έχει στους ανθρώπους που βρίσκονται κοντά μας;
Μια γυναίκα που πολύ νωρίς βαρέθηκε τις ιδιαίτερες στιγμές με τον άνδρα της και το μυαλό της έψαξε στα βαθιά του λαγούμια για αντικαταστάτη κατά την ώρα της ερωτικής πράξης. Παιχνίδια του μυαλού αρχικά. Φαντασιώσεις που η ίδια μοιάζει να επέτρεψε να την κυριεύσουν και να αποτελέσουν αυτοσκοπό ερωτικής ικανοποίησης. Μια γυναίκα, σύζυγος και μητέρα. Ελλιπής και στους δυο ρόλους της. Κι ένας σύζυγος ιδανικός. Στοργικός πατέρας, όπου πάντα είχε άπλετο χρόνο για το παιδί τους, τον ψυχισμό, τη μόρφωσή του. Εκείνη αφέθηκε σε μια δίνη. Να την παρασύρει σε κάτι σκοτεινό και παράξενο. Αλλότριο. Ίσως, όμως, σε κάτι ακούσιο…
Η προδοσία ενός φιλιού κι ενός ξένου κρεβατιού γεννούν συντρίμμια κι έναν θάνατο. Και ο ψυχισμός ενός παιδιού κομμάτια. Ενός παιδιού που κατορθώνει, μέσα από τη στήριξη ξένων προς την οικογένεια ανθρώπων, να πάρει τη ζωή στα χέρια του, να μορφωθεί και να γίνει ένας λαμπρός δικηγόρος. Το όνειρο της αγάπης όμως φαντάζει απατηλό για κείνον, αφού η ανηθικότητα μασκαρεύεται με ηθική και τον ξεμυαλίζει. Πονάει η προδοσία. Οδηγεί τον νου του στο κενό. Η θλίψη τον κυκλώνει. Χάνεται η επαφή με τον πραγματικό κόσμο. Τραύματα της ζωής αρρωσταίνουν την ψυχή του. Επίδεσμοι την καλύπτουν. Και το γιατρικό;
Ένας έρωτας αρχίζει να υφαίνει τα υφάδια του στα μύχια της ψυχής της Ραλλούς. Ένας έρωτας, αληθινό βάλσαμο για τον Στέφανο και την τραυματισμένη του ψυχή.
Άραγε θα κατορθώσει η αληθινή αγάπη να κάνει ένα ακόμη θαύμα; Πόσα εμπόδια θα στηθούν ώστε να ανατρέψουν και να καταστρέψουν κάθε τι αγνό και όμορφο; Θα αντέξουν οι ήρωες του βιβλίου στη δίνη που απειλεί να τους παρασύρει;
Το βιβλίο του Στέλιου Χαλκίτη «Ο Λούσηρος» είναι από εκείνα τα πονήματα που αφήνουν έντονο αποτύπωμα μνήμης τον αναγνώστη. Μνήμη που διαρκεί για καιρό αφού κλείσει και η τελευταία του σελίδα. Είναι από εκείνα τα αναγνώσματα που έχουν να προσφέρουν πολλαπλά, αφού είναι μεστά νοημάτων, λόγου και προβληματισμών. Το κείμενο κυλά ομαλά καθ’ όλη του τη διάρκεια, ενώ από τη σελίδα 289 ως το τέλος διέπεται από μια σειρά ανατροπών όπου τίποτε δεν είναι σταθερό, τίποτε δεν είναι, τελικά, όπως φαινόταν με αποτέλεσμα να εντείνεται στο έπακρο η αγωνία του αναγνώστη για τη συνέχεια.
Μια διδαχή θα μπορούσε να αποτελέσει, πέρα από όλες τις άλλες φιλοσοφικές αναζητήσεις, το βιβλίο του Στέλιου Χαλκίτη. Πως το αληθινό ενδιαφέρον ενός ανθρώπου για τον άλλον μπορεί να γκρεμίσει τείχη, όπως αυτά της ψυχοπάθειας και πως η καθαρότητα και η αγάπη, που ενδόμυχα υφαίνεται ερήμην του ανθρώπου, μπορούν να γιατρέψουν ακόμη κι έναν σαλεμένο νου. Ή μήπως τελικά ο άνθρωπος έχει τόση δύναμη μέσα του ώστε, για να ξεπεράσει Συμπληγάδες, χτίζει το δικό του τείχος προστασίας…; Το κείμενο θα δώσει τις απαντήσεις στα ερωτήματα.
Ο συγγραφέας με τρόπο αριστοτεχνικό προβαίνει σε βαθιά σκιαγράφηση χαρακτήρων, ενώ ενδιαφέρουσες ιστορίες ανθρώπων πλέκονται στο γαϊτανάκι της γραφής του. Μιας γραφής που ρέει, που αιχμαλωτίζει τον αναγνώστη από τις πρώτες σελίδες, πλούσια σε λεξιλόγιο, με εξαιρετικές παρομοιώσεις και εικόνες.
Θέτει, μέσα από τις στιχομυθίες των ηρώων του, ερωτήματα φιλοσοφικά – κοινωνικά και γίνεται μια ανάλυση όπου, με Σωκρατική μέθοδο, εκμαιεύονται απαντήσεις ή τουλάχιστον επεξεργάζονται τα θέματα στον λόγο και τον αντίλογο. Μελετά τα ανθρώπινα μέτρα, τις αντοχές, τα όριά τους, καυτηριάζει τα κακώς κείμενα της ελληνικής πολιτείας, των αρχών, της εξουσίας και μεγάλες αλήθειες ζωής καταγράφονται. Oλα αυτά εξυψώνουν την αξία του κειμένου και πραγματικά δικαιώνουν την επιλογή της ανάγνωσής του”.
