Η σουπιά, ένα κεφαλόποδο με στενή συγγένεια με το καλαμάρι, αποτελεί εξαιρετικά ευέλικτο υλικό στη γαστρονομία. Μπορεί να σιγοβραστεί, να ψηθεί στη σχάρα, να σερβιριστεί με σάλτσα, να κονσερβοποιηθεί ή να ενσωματωθεί σε πιάτα όπως η παέγια. Ωστόσο, οι ειδικοί προειδοποιούν ότι το είδος αυτό απειλείται από την υπεραλίευση.
Τον Μάρτιο, ένα ριζότο με σουπιά έκανε την εμφάνισή του στο μενού του The Seafood Restaurant του Ρικ Στέιν στο Padstow της Κορνουάλης. Στο Heaneys στο Κάρντιφ, συνδυάζεται με χοιρινή κοιλιά και φασόλια borlotti, ενώ στο Cycene στο Shoreditch του Λονδίνου, συνοδεύει ένα ραγού κατσίκας με χυλοπίτες σουπιάς. Στο Silo στο Stratford, η σουπιά αποκτά άλλη μορφή, ζυμωμένη για να καλύψει πράσα, αλλιούμ και πιπεριές padron. Στη Γλασκώβη, το Celentano’s την ενσωματώνει σε λιγκουίνι με ραγού, μαύρες ελιές και εστραγκόν.
Περίπου 4.000 τόνοι σουπιών εκφορτώνονται στο Ηνωμένο Βασίλειο κάθε χρόνο κατά μέσο όρο. Σε μεγάλο βαθμό αλιεύονται στη Μάγχη, πολύ λίγες από αυτές καταλήγουν στα βρετανικά πιάτα, ενώ οι περισσότερες εξάγονται, καθώς αποτελούν λιχουδιά στη Γαλλία και την Ισπανία.
«Είναι ένα τόσο υποτιμημένο συστατικό, γεμάτο γεύση, ευπροσάρμοστο, και όταν αντιμετωπίζεται σωστά μπορεί πραγματικά να λάμψει στο πιάτο», λέει ο σεφ Τομ Χίνεϊ, ο οποίος διευθύνει το ομώνυμο εστιατόριό του στο Κάρντιφ και χρησιμοποιεί εδώ και καιρό σουπιές. Ο Χίνεϊ την περιγράφει ως «γλυκιά, τρυφερή και κρεατώδη, περισσότερο από το καλαμάρι. Είναι απίστευτα ντελικάτη, αλλά αντέχει υπέροχα σε πλούσια ή ζωηρά πιάτα».
Ο Ντιν Πάρκερ, σεφ στο Celentano’s, το μαγειρεύει εδώ και αρκετά χρόνια και τις προμηθεύεται εποχιακά -από τον Φεβρουάριο έως τον Ιούλιο- από έναν «έμπιστο χονδρέμπορο που χρησιμοποιεί τοπικά ημερόπλοια». Οι πελάτες του είναι όλο και πιο περίεργοι και λέει ότι είναι δημοφιλείς. Ο Πάρκερ χρησιμοποιεί τα φτερά, τα πλοκάμια και το σώμα για ένα ραγού, τα εντόσθια μαγειρεύονται σε ζωμό και οι σάκοι με το μελάνι αναμειγνύονται για να εμπλουτίσουν τον ζωμό.
Στο Wildflowers, ένα εστιατόριο με μεσογειακές επιρροές στην περιοχή Belgravia, η σουπιά έχει κερδίσει θέση στο μενού από το φθινόπωρο, συχνά σερβιρισμένη σε παραλλαγές της ισπανικής fideua ή παέγια. Το πιάτο έχει αγαπηθεί ιδιαίτερα από το κοινό. «Ο κόσμος δεν ξέρει τι είναι», αναφέρει ο εκτελεστικός σεφ Άαρον Πότερ, σχολιάζοντας την περιέργεια και την αποδοχή που έχει προκαλέσει.
Η σουπιά κυκλοφορεί επίσης σε κονσέρβα, με τις βρετανικές εταιρείες Rockfish και Sea Sisters να προσφέρουν εκδοχές έτοιμες προς κατανάλωση. Ο ιδρυτής της Rockfish, Μιτς Τονκς, αποκαλύπτει ότι η κονσερβοποιημένη σουπιά βρίσκεται ανάμεσα στα τρία πιο δημοφιλή προϊόντα τους. Η Sea Sisters διαθέτει δύο παραλλαγές: μια με γεύση «καπονάτα» και μία σε πλούσια, μαύρη σάλτσα μαρσάλα. Μπορεί να συνδυαστεί με ρύζι ή να σερβιριστεί με ζυμαρικά, προσφέροντας ευκολία χωρίς να χάνει τον γαστρονομικό της χαρακτήρα.
Ωστόσο, υπάρχουν ανησυχίες σχετικά με τη βιωσιμότητα των σουπιών. Αυτή την εβδομάδα, η Marine Conservation Society (MCS) δημοσίευσε τον ετησίως επικαιροποιημένο οδηγό Good Fish Guide. Οι σουπιές που αλιεύονται με τράτα συμπεριλήφθηκαν στην κατηγορία «αποφύγετε».
Ο Τονκς, ο οποίος προμηθεύεται αλιευμένες με δοχείο όπου είναι δυνατόν, δήλωσε ότι η σουπιά «έχει αλιευθεί σκληρά την τελευταία δεκαετία, αλλά αναπτύσσεται γρήγορα και υπάρχουν σχέδια διαχείρισης που τίθενται σε εφαρμογή». Η Άλις Μουρ, υπεύθυνη του Good Fish Guide του MCS, λέει ότι το ενδιαφέρον για τις σουπιές έχει αυξηθεί κατακόρυφα τα τελευταία πέντε χρόνια. Οι ανησυχίες είναι ότι συχνά αλιεύεται με μηχανότρατα και ότι δεν έχει γίνει ισχυρή αξιολόγηση των αποθεμάτων.
«Φαίνεται ότι μειώνεται και πιθανώς υπεραλιεύεται. Το άλλο πρόβλημα είναι η διαχείριση. Δεν υπάρχει όριο στο πόσο μπορούν να αλιεύσουν οι άνθρωποι – είναι ελεύθερο για όλους» εξήγησε η Μουρ.
Με πληροφορίες από Guardian







