Η Σκύρος είναι ένα από τα πιο ήρεμα και ήσυχα νησιά της Ελλάδας είναι όμως και το νησί με τις Απόκριες να μην μοιάζουν με τις υπόλοιπες γιορτές της. Δεν είναι ένα απλό καρναβάλι με στολές και μουσικές, αλλά ένα λαϊκό δρώμενο το οποίο είναι άρρηκτα δεμένο με την ταυτότητα, την μνήμη και την ψυχή του νησιού.
Γράφει η Μαρίνα Αργυροπούλου
Το κεντρικό πρόσωπο του σκυριανού καρναβαλιού είναι ο Γέρος ο οποίος φορεί την παραδοσιακή μαύρη κάπα, δερμάτινη μάσκα και κουδούνια στη μέση του. Το πρόσωπό του είναι κρυμμένο με μάσκα η οποία είναι φτιαγμένη από προβιά μικρού γιδιού με δυο τρύπες για τα μάτια. Με βαριά βήματα διασχίζει τα σοκάκια της Χώρας, δημιουργώντας έναν εκκωφαντικό ήχο που μοιάζει σαν να ξυπνά την γη. Δίπλα του είναι η Καρένα με παραδοσιακή φορεσιά η οποία χορεύει αθόρυβα και κομψά κρατώντας την ισορροπία ανάμεσα στο άγριο και το ευαίσθητο. Πολλές φορές τους συνοδεύει και ο Φράγκος μια σατιρική φιγούρα που έχεις μια πιο χαρούμενη νότα γέλιου και κοινωνικής κριτικής.
Το έθιμο έχει αρχέγονες ρίζες. Άλλοι το συνδέουν με διονυσιακές τελετές, άλλοι με τον πόνο των βοσκών που έχασαν το κοπάδι τους από το βαρύ χειμώνα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι όποια και αν είναι η αλήθεια πρόκειται για μια τελετουργία μετάβασης : από τον χειμώνα στην άνοιξη και από την σιωπή στην ζωή.
Το τριήμερο την Αποκριάς οι εκδηλώσεις παίρνουν ζωή με τον κόσμο -ντόπιους και επισκέπτες- να ακολουθούν τους Γέρους στα καλντερίμια, να συμμετέχουν, να παρατηρούν. Δεν υπάρχουν θεατές και πρωταγωνιστές όλοι γινόταν ένα. Το βράδυ τα έθιμα συνεχίζονται τόσο στην πόλη όσο στα σπίτια και στις ταβέρνες με σκυριανό κρασί, μουσικές και ιστορίες να περνούν από γενιά σε γενιά.
Οι Απόκριες στη Σκύρο δεν «αναβιώνουν» ζουν και είναι μια εμπειρία βιωματική. Ένα ταξίδι σε μια Ελλάδα λιγότερο τουριστική και περισσότερο ουσιαστική. Ένα έθιμο που αποδεικνύει πως, όσο αλλάζει ο κόσμος, υπάρχουν ακόμη τόποι που κρατούν ζωντανή την παράδοση — όχι ως ανάμνηση, αλλά ως παρόν.
