Μέσα από αυτό το απόσπασμα από τον Λούσηρο, ο συγγραφέας Στέλιος Χαλκίτης μας υπενθυμίζει πόσο λεπτή είναι η γραμμή ανάμεσα στο ψέμα και την αλήθεια.
“Και στον κόσμο μας τα πραγματα είναι ακόμα χειρότερα γιατί δεν μας δίδαξαν να λέμε ψέματα, το ανακαλύψαμε μόνοι μας και το χείριστο είναι πως τα ξεφουρνίζουμε χωρίς να το συνειδητοποιούμε. Θυμήθηκα κάποιον που έλεγε «μάθετε να λέτε αληθινά ψέματα» και εννοούσε συνειδητά, «κάντε το ψέμα εργαλείο, μην αφήνετε το ψέμα να σας χειρίζεται», και δεν σου κρύβω, όταν το άκουσα, ήτανε σοκ για μένα. Είχε, όμως, τόσο πολύ δίκιο. Ό,τι κάνουμε, ό,τι λέμε, είναι ένα ψέμα, ζούμε και κινούμαστε στο ψέμα, τρεφόμαστε με ψέμα. Ακόμα και τον ίδιο μας τον εαυτό παραμυθιάζουμε. Πες την αλήθεια στα μούτρα σου και θα σταματήσει κάθε σου πόνος, θα απελευθερωθείς. Στους άλλους λέγε όσα ψέματα θέλεις, μόνο να ξέρεις γιατί τα λες, ποιον σκοπό εξυπηρετούν. Όταν το κάνεις αυτό συνειδητά, πολύ γρήγορα θα δεις το άσκοπο, το ανούσιο του ψεύδους και θα στραφείς στην ωραιότητα της αλήθειας. Δεν θα υπάρξει ποτέ κοινωνία χωρίς ψέμα, γι’ αυτό δεν ισχυρίζομαι πως το ψέμα πρέπει να εξαλειφθεί. Όχι, άλλωστε η διαχείριση της αλήθειας είναι μια δυσκολότατη κατάσταση. Το ψέμα είναι σημαντικό και δημιουργικό στη ζωή του ανθρώπου, είναι σαν το άγχος που μπορεί να σε βοηθήσει να πετύχεις σημαντικά πράγματα, αλλά και να σε διαλύσει αν σε κυριεύσει. Για να μπορείς να κινείσαι μόνιμα με αλήθειες, απαραίτητη προϋπόθεση είναι οι γύρω σου να βρίσκονται σε πολύ υψηλό επίπεδο συνειδητότητας, να έχουν ξεπεράσει τον εγωισμό…”
