“Ο Λούσηρος”, ένα βιβλίο του Στέλιου Χαλκίτη γεμάτο έρωτα και μαθήματα ζωής. Τρία ξεχωριστά αποσπάσματα που μας δίνουν τροφή για σκέψη.
“Το θεαθήναι κρύβεται πίσω από τον πόνο των ανθρώπων, είπε, και παρατηρούσε κάθε γκριμάτσα στο πρόσωπό του, ώστε να καταλάβει αν τον μπέρδεψε ή αν τα λόγια του έδωσαν αφετηρία καλή για κουβέντα. Μην έχεις καμιά αμφιβολία, το θεαθήναι οδηγεί τον άνθρωπο στον πόνο. Σκέψου λίγο, κάτσε και σκέψου, όχι τώρα, όποτε θέλεις. Γιατί οι άνθρωποι αγωνίζονται για την απόκτηση πλούτου; για να καλύψουν το «ποιοι είναι» με το «πώς θέλουν να φαίνονται». Ξεκινάς να ζήσεις σε δίκαιο κόσμο και βρίσκεσαι σ’ ένα άδικο χάος.”
…
“Εκεί πάνω ψηλά όταν καθόμασταν γύρω από την πυρωμένη θράκα, οι παππούδες των αγγέλων έλεγαν παραμύθια για τον όμορφο κόσμο της γης που εγώ τα πίστεψα. Ναι, έτσι ακριβώς το ‘χω πλάσει στο μυαλό μου, οι ψυχές να κάθονται ένα γύρο απ’ τη φωτιά και να λένε ιστορίες Είναι, λέγανε, η Γη μια ζωντανή ομορφιά, έχει κατοίκους που εξελίσσονται γρήγορα και τείνουν να προσεγγίσουν το θείο. Χα χα! καταλαβαίνεις τι κάνανε; Για να με στείλουνε στη γη μου δώσανε πρώτα τα ψέματα. Εγώ, όμως, όταν έμπαινα αργά τις νύχτες στο λιμάνι, έβλεπα μόνο τα νυσταγμένα φώτα να χασμουριούνται, να τρεμοπαίζουν τα φωτοβλέφαρά τους. Μάταια περίμενα να ξυπνήσει κανένας από δαύτους. Αργότερα κατάλαβα γιατί δεν θέλουν να ξυπνήσουν. Φοβούνται το φως και ξέρεις γιατί; Τρέμουν μη δουν ο ένας τον άλλον όπως πραγματικά είναι και τότε πάνε οι φίλοι, πάνε τα “μεγαλεία”, τέλος στα ψέματα.”
…
“Να ΄χεις πάντα την αίσθηση του μήκους των χεριών σου και να μην απλώνεις ν’ αρπάξεις το φεγγάρι. Τα βήματά σου να ‘ναι άλματα. Στην αρχή να μπουσουλάς και μετά, τσουφ! κάνε το άλμα.”
