Όλο ένα και περισσότεροι νέοι σήμερα δυσκολεύονται να κατασταλάξουν επαγγελματικά, καθώς τυγχάνουν μίας ελλιπούς επαγγελματικής συμβουλευτικής στα σχολεία και στην κοινωνία.
Γράφει η Μαρία Αφράτη
Ως ενήλικες θα έχουμε παρατηρήσει αν όχι όλοι, οι περισσότεροι τον κορεσμό που επικρατεί αυτή τη στιγμή στην χώρα σε διάφορα επαγγέλματα. Η ελληνική κοινωνία αν το διερευνήσουμε, χρόνια πίσω, μεγάλωσε σε μία κουλτούρα που είχε έντονα την πεποίθηση πως το να είσαι επιτυχημένος και να κερδίσεις τον σεβασμό, πρέπει απαραιτήτως να έχεις στην φαρέτρα σου ένα πτυχίο από συγκεκριμένες, ίσως, σχολές.
Ποιες είναι αυτές οι σχολές?
Καλή ερώτηση αλλά όχι και δύσκολη για να απαντηθεί. Οι περισσότεροι γονείς και τα εκπαιδευτικά κέντρα – σχολεία, στρέφουν τα παιδιά σε επαγγέλματα όπως γιατρός, δικηγόρος, μηχανικός. Δηλαδή μία βαρετή νοοτροπία, η οποία έχει δημιουργήσει δυσκολίες στον επαγγελματικό τομέα, χωρίς ουσιαστική εξέλιξη, που επιφέρει αποτελέσματα όπως αυτό της ανεργίας και των ελλείψεων βασικού ανθρώπινου δυναμικού σε πολλούς τομείς και κυρίως στον τεχνικό-εργατικό κλάδο.
Στην πραγματικότητα ο επαγγελματικός προσανατολισμός έχει αποτύχει σημαντικά στην χώρα μας, διότι η έλλειψη της επαγγελματικής συμβουλευτικής δεν είναι δομημένη όπως όφειλε να είναι, ώστε να κατανέμει τα παιδιά της, μελλοντικά, σε πόστα που έχουν ανάγκη από ανθρώπους.
Έχει επίσης παρατηρηθεί πως τα άτομα σε μεγαλύτερη ηλικία αναζητούν βοήθεια και συμβουλές ώστε να αλλάξουν τομές εργασίας. Γεγονός που δείχνει ότι το άτομο όταν πια ωριμάζει και έχει δοκιμαστεί σε κάτι, που προφανώς δεν τον καλύπτει, αποφασίζει να πάρει την κατάσταση στα χέρια του. Και φυσικά οι άνθρωποί αυτοί πηγαίνουν για επαγγελματική συμβουλευτική, όταν πλέον από μόνοι τους εντοπίζουν, πως ορισμένα ζητήματα της ζωής τους σχετίζονται με την σταδιοδρομία τους.
Πάντως θα ήταν ίσως αφελές και μη ρεαλιστικό το να προσπαθήσει κανείς να βοηθήσει τα ενήλικα άτομα να λύσουν τα επαγγελματικά τους προβλήματα, χωρίς να τους δίνει τη δυνατότητα της συνειδητοποίησης της γενικευμένης κατάστασης που επικρατεί.
Ποια είναι όμως η καλύτερη δυνατή λύση σε τέτοιες περιπτώσεις?
Προκειμένου να επιτευχθούν τα βέλτιστα αποτελέσματα για τον κάθε ένα στο ζήτημα της επαγγελματικής πορείας, χρειάζεται να εξεταστούν τα προβλήματα μέσα από το πρίσμα της προσωπικής ζωής του ατόμου συνολικά. Τα προβλήματα αυτά βέβαια μπορεί να είναι αλληλένδετα, και να μη συνδέονται μονάχα με τη φτωχή επαγγελματική συμβουλευτική. Για την αποφυγή όμως μία τέτοιας διαδικασίας που καταλήγει να έχει κόστος και οικονομικό αλλά κυρίως χρονικό στο άτομο, η αντιμετώπιση πρέπει να γίνει στη ρίζα του προβλήματος.
Τι εννοούμε με αυτό… Φυσικά τον επαγγελματικό προσανατολισμό και τη βελτίωση της επαγγελματικής συμβουλευτικής στα σχολεία.
- Καλύτερη στελέχωση από εξειδικευμένους εκπαιδευτικούς.
- Εφαρμογή πρακτικών μεθόδων μέσω βιωματικών δράσεων στα παιδιά.
- Άμεση επικοινωνία των παιδιών με σχολές και πανεπιστήμια και δραστηριότητες μέσα σε αυτά.
- Διαδραστικές παρουσιάσεις με σωστή πληροφόρηση των παιδιών
- Εκπαίδευση των παιδιών η οποία θα επικεντρώνεται στην αυτογνωσία, τα θέλω τους και στη σωστή διαχείριση χρόνου.
- Παρότρυνση ανάπτυξης κλίσεων και ταλέντων.
- Ομαλότερη μετάβαση από το σχολείο στην τριτοβάθμια εκπαίδευση
Όταν κατανοήσουμε την άμεση ανάγκη για αποκατάσταση του πρακτικού προβλήματος ίσως τεθούν σε εφαρμογή τα ανωτέρω με περισσότερη εν συναίσθηση και σεβασμό στο άτομο. Πρωταρχική ανάγκη για την κοινωνία γενικά και για τα δικαιώματα αυτοέκφρασης του ατόμου ειδικά, είναι η βελτίωση της επαγγελματικής συμβουλευτικής των νέων.
