Ένα διαχρονικό «γολγοθά» βιώνει η Κάσος στο χώρο της υγείας. Το νοτιότερο νησί των Δωδεκανήσων αντιμετωπίζει ποικίλα ζητήματα, τα οποία εμποδίζουν τη πρόσβαση των κατοίκων του σε -δεδομένες για τις αστικές πόλεις- υγειονομικές υπηρεσίες.
Γράφει η Μάρω Μαστρανδρέα
Παρότι έχουν καταβληθεί επανειλημμένες, από το Δήμο της Ηρωικής Νήσου Κάσου, προσπάθειες προκειμένου να αποκατασταθούν τα πάγια αυτά προβλήματα, γίνεται φανερή η συστηματική αδιαφορία των αρμόδιων αρχών για παροχή βοήθειας στους 1.200 μόνιμους κατοίκους του νησιού, ενώ κατά τη καλοκαιρινή περίοδο ο πληθυσμός της ξεπερνά τους 4.000.
Οι συνέπειες που απορρέουν από την ακόλουθη αδιαφορία καθίστανται εξαιρετικά επικίνδυνες, με μερικές από αυτές να μην έχουν αίσιο τέλος. Σύμφωνα με το δελτίο τύπου του Δήμου της Ηρωικής Νήσου Κάσου, που δημοσιεύτηκε στις 4 Νοεμβρίου του 2025, αναφέρεται ένα περιστατικό, που επαληθεύει την ανεπάρκεια του υγειονομικού συστήματος, με το θάνατο μιας γυναίκας ηλικίας 54 ετών λόγω καθυστέρησης της αεροδιακομιδής, επισημαίνοντας πως: «ενώ είχε αιτηθεί από το προσωπικό του ΠΟΛΥΔΥΝΑΜΟΥ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟΥ ΙΑΤΡΕΙΟΥ (ΠΠΙ) ΚΑΣΟΥ από τις 10:00 το πρωί, τελικά πραγματοποιήθηκε στις 5 το απόγευμα με πτητικό μέσο που διατέθηκε από την Αθήνα, αφού πρώτα διένυσε το μισό Νότιο Αιγαίο (Σαντορίνη – Κάρπαθος – Κάσος) με αποτέλεσμα η 54χρονη ασθενής να καταλήξει εν πτήσει (…)».
Επιπρόσθετα, το Πολυδύναμο Περιφερειακό Ιατρείο Κάσου βρίσκεται αντιμέτωπο με θέματα στελέχωσης και διαχείρισης του ανθρώπινου δυναμικού, παρά το γεγονός πως έχει εξοπλιστεί με τα κατάλληλα μηχανήματα για τη διεξαγωγή εξετάσεων ύψιστης σημασίας, όπως των ακτινολογικών και των μικροβιολογικών.
Το ιατρείο λειτουργεί με μόνο έναν αγροτικό γιατρό, κάνοντας αδύνατη τη συνοδεία των ασθενών στα γειτονικά νησιά ή στις μεγαλουπόλεις, ενώ έχει παρατηρηθεί το φαινόμενο των -τοποθετημένων στο νησί- γιατρών υπαίθρου να υπηρετούν σε διαφορετικές μονάδες, χωρίς να το γνωρίζει ο Δήμος ή η τοπική κοινότητα.
Τέλος, αξίζει να σημειωθεί και η απουσία ιατρικής κάλυψης, λόγω έλλειψης παιδιάτρου, για τα παιδιά που διαμένουν στη Κάσο, με τον αριθμό των παιδιών να ξεπερνά τα 100, καθώς και την «εξαναγκαστική» μεταφορά τους σε εξειδικευμένα κέντρα υγείας, με τα οποιαδήποτε έξοδα να επιβαρύνουν τους γονείς ή κηδεμόνες τους.
Εν κατακλείδι, ένα ακριτικό νησί, με τεράστιο ιστορικό και γεωγραφικό ρόλο, δεν πρέπει να αγνοείται από τους αρμόδιους της Πολιτείας. Η παροχή αξιόλογων και ισότιμων υπηρεσιών υγείας για τους ντόπιους, αποτελεί συνταγματικό δικαίωμα και όχι χάρη της κυβέρνησης.
Συνεπώς, απαιτείται η παρουσίαση γρήγορων και μακροχρόνιων τρόπων επίλυσης των εκάστοτε ζητημάτων, έτσι ώστε να δοθεί ένα τέλος στη συνεχιζόμενη απομόνωση, συμπεριλαμβανομένου τους κινδύνους παρακμής και ερήμωσης του νησιού.
