Μάγδα Φύσσα και Κυριακή Αρμουτίδου Τοπαλούδη: Δύο γυναίκες που δολοφονήθηκαν τα παιδιά τους και έγιναν μάνες – σύμβολα για όλη την Ελλάδα.
“Μάνα κράτα γερά!”
“…Χέρια βάναυσα και βάρβαρα. Μας πήραν τις ζωές και μας καταδίκασαν να ζούμε σε έναν γολγοθά. Καμία ποινή δεν μπορεί να δικαιώσει αυτό που κάθε στιγμή βιώνουμε μέσα στα σπίτια μας…” είπαν.
Ύψωσαν τις γροθιές τους και κοίταξαν ψηλά, με αξιοπρέπεια και ακούραστη προσπάθεια για απονομή δικαιοσύνης. Έγιναν μανάδες για όλα τα παιδιά.
Γράφει η Αντωνία Κόντα
Μάνες που αργότερα θρηνούν τα νεκρά παιδιά τους.
Δεν μένει χρόνος πιο πριν.
Πρέπει να τα ηρεμήσουν πρώτα. Να τα παρηγορήσουν.
Τα κλείνουν ξανά στη μήτρα τους και κοιλοπονούν απ’ την αρχή.
Κρατούν τον πόνο. Τον πνίγουν βαθιά στα σωθικά τους. Βουλιάζουν μέσα του και ρουφούν πού και πού κάτι πνιχτές ανάσες.
Κι όταν τα ηρεμήσουν τα παιδιά τους, τότε μονάχα τα ξανα-γεννούν. Τα αφήνουν με μια κουρασμένη ανάσα και ξεσπούν. .
Ξεσπούν κι η κραυγή τους συγκλονίζει τον κόσμο.
Σαν τη μάνα της Ελένης.
Σαν τη μάνα του Παύλου.
