Μελίνα Μερκούρη: «Γεννήθηκα Ελληνίδα, θα πεθάνω Ελληνίδα»

«Ελπίζω να δω τα Μάρμαρα πίσω στην Αθήνα προτού πεθάνω. Αν όμως έρθουν αργότερα, εγώ θα ξαναγεννηθώ». «Υπάρχουν τα Μάρμαρα του Παρθενώνα. Δεν υπάρχουν Ελγίνεια Μάρμαρα» είχε τονίσει στην ομιλία της το 1986 στην Οξφόρδη, παρουσία μάλιστα του πρωθυπουργού της Βρετανίας Μπόρις Τζόνσον. Και μόνο αυτές οι λέξεις, αποτυπώνουν το πάθος που είχε η Μελίνα Μερκούρη για τα γλυπτά του Παρθενώνα.

Νοσοκομείο Memorial της Νέας Υόρκης, Κυριακή 6 Μαρτίου του 1994, η μεγάλη σύγχρονη Ελληνίδα “θεά” μας αποχαιρετά, αφήνοντας όμως τη “φλόγα” της για πάντα αναμμένη.

Η σορός της, έφτασε στην Ελλάδα στις 8 Μαρτίου του 1994 και τέθηκε σε διήμερο λαϊκό προσκύνημα στο παρεκκλήσι της Μητρόπολης Αθηνών, ενώ ταυτόχρονα κηρύχθηκε τριήμερο εθνικό πένθος.

Ήταν η πρώτη Ελληνίδα που κηδεύτηκε με τιμές εν ενεργεία πρωθυπουργού.

Φεύγοντας για την Αμερική είχε γράψει σε ένα πακέτο τσιγάρα, «θα ξαναγυρίσω». Μπορεί να μην ξαναγύρισε, όμως δεν «έφυγε» ποτέ!

«Βρίσκω πως αν δεν έχεις ερωτευτεί, αν δεν έχεις αγαπήσει, έχεις χάσει πάρα πολλά πράγματα στον κόσμο. Χρειάζεται ο έρωτας. Είναι από τα ωραιότερα πράγματα στη ζωή», υποστήριζε δυνατά η Μελίνα Μερκούρη.

Γεννήθηκε στις 18 Οκτωβρίου του 1920 και καταγόταν από φημισμένη οικογένεια πολιτικών. Η οικογένειά της προερχόταν από την Αργολίδα και μέλη της είχαν πολεμήσει στην επανάσταση του 1821. Ο παππούς της, Σπυρίδων Μερκούρης, είχε διατελέσει για πολλά χρόνια δήμαρχος Αθηναίων.

Ο πατέρας της, Σταμάτης Μερκούρης, ήταν αξιωματικός του Ιππικού και χρημάτισε βουλευτής και υπουργός, ενώ για πολλά χρόνια συμμετείχε στη διοίκηση της ομάδας του Παναθηναϊκού. Ο θείος της, Γεώργιος Μερκούρης, είχε ακροδεξιές πολιτικές απόψεις και ήταν ιδρυτής του Ελληνικού Εθνικού Σοσιαλιστικού Κόμματος, καθώς και διοικητής της Εθνικής Τράπεζας την περίοδο της Κατοχής.

Μιλώντας για τα παιδικά της χρόνια στην ραδιοφωνική συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στον Νίκο Χατζηνικολάου το 1992, η Μελίνα Μερκούρη είχε περιγράψει: «Γεννήθηκα στην Τσακάλωφ αλλά δεν πέρασα όλα τα παιδικά μου χρόνια εκεί. Τα πέρασα και στην Χαριλάου Τρικούπη, στο σπίτι του παππού μου. Μείναμε εκεί μέχρι τα 9 μου μαζί με τον παππού. Σε ένα τρίπατο, σεμνό σπίτι. Εμείς στο ισόγειο και ο παππούς στο επάνω διαμέρισμα. Ήμουν ένα φριχτά χαλασμένο παιδί, ένα παιδί αναρχικό μέσα μου. Δεν μπόρεσαν να με κρατήσουν, ήμουν ένα κακό παράδειγμα και με έδειξαν από το δημοτικό. Άλλαξα διάφορα σχολεία».

«Το μεγάλο πρόβλημα ήταν στο Αρσάκειο. Εκεί μάθαμε τα μυστικά της ζωής, πώς γίνεται ο έρωτας. Και ξεκίνησε το άθλιο τσιγάρο. Αυτό ήταν κάτι τρομακτικό γιατί μέσα στο Αρσάκειο να βγάζεις διαβάσματα από διάφορα ερωτικά περιοδικά για όλους τους σταρ, και μια ωραία ημέρα είπαν “δεν μπορούμε να κρατήσουμε αυτό το παιδί. Πάρτε την. Δεν παίρνει ούτε από γράμματα”. Ο παππούς μου με πήρε και θυμάμαι ότι πήγαμε στην διευθύντρια και είπε ο παππούς ότι είστε όλοι ανόητοι, η εκπαίδευση είναι γελοία. Για τον παππού ήμουν διάνοια και φύγαμε περήφανοι», είχε προσθέσει.