Η Ομάδα Νέων «Η Δημιοβίτισσα» έδωσε και φέτος το δικό της «παρών» στις καρναβαλικές εκδηλώσεις στην Μεσσηνία με το λαϊκό δρώμενο των «Λυκοκαντζάρων».
Του Σταύρου Μαρινόπουλου
Με τις χαρακτηριστικές προβιές ζώων, τα ηχηρά κουδούνια και τα βροντερά νταούλια τους, τα μέλη του προαναφερόμενου πολιτιστικού συλλόγου είχαν φροντίσει να ενημερώσουν από το βράδυ του Σαββάτου όσους ντόπιους και τουρίστες συνάντησαν στην Καλαμάτα για την πραγματοποίηση του γνωστού εθίμου, τραβώντας την προσοχή και τα φλας πάνω τους.
Η τοπική αυτή παράδοση είναι παρμένη από τους παροικούντες Σλαβόφωνους κατοίκους του Ελαιοχωρίου (πρώην Γιάννιτσας) και βασισμένη σε δύο θρύλους που κατάφερε να καταγράψει ο Νικόλαος Πολίτης, γνωστός λαογράφος με καταγωγή από την Μεσσηνία, στο βιβλίο του «Παραδόσεις».
Ο πρώτος εξ αυτών λέει: Ήταν κάποτε ένας μυλωνάς που κατάλαβε κάποτε ότι ένα χωριό της ευρύτερης περιοχής, το Δίκαλο (ή Δίκαλλο), θα πάθαινε μεγάλο κακό, θα καταστρεφόταν και θα ερημωνόταν. Μια μέρα άκουσε ότι ο μύλος του στο κεφαλάρι του Άγιου Βασίλη σταμάτησε να δουλεύει. Έτσι, αποφάσισε να πάει στο μέρος, ώστε να δει τι τρέχει. Τότε, είδε δύο μεγάλα ζώα, σαν άλογα, να παλεύουν. Το ένα ήταν το κόκκινο στοιχειό της Γιάννιτσας και το άλλο ήταν το άσπρο στοιχειό του Δικάλου. Στην μεταξύ τους μάχη, επικράτησε το πρώτο κι έφαγε το δεύτερο, προοικονομώντας όλα όσα είχε αντιληφθεί ο μυλωνάς για την επερχόμενη συμφορά.
Η δεύτερη ιστορία έχει ως εξής: Μια γυναίκα από το Δίκαλο (ή Δίκαλλο), ένα ερημωμένο χωριό της περιοχής, πήγε ν’ αλέσει στο μύλο τα Δωδεκαήμερα. Στον γυρισμό, καθώς περνούσε από μια μικρή λάκκα, τη Σολά, είδε ξαφνικά σ’ ένα αλώνι φωτιά και γύρω της τους λυκοκάντζαρους που χόρευαν ξέφρενα. Η ίδια, πιστεύοντας σε όσα αρνητικά λέγονταν γι’ αυτούς, φοβήθηκε πολύ μην της κάνουν κακό, αλλά δυστυχώς δεν μπορούσε να τρέξει και να τους ξεφύγει. Γνώριζε, όμως, ότι φοβούνταν την αυγή, η οποία θα ερχόταν σύντομα και σκέφτηκε να εκμεταλλευτεί το πυκνό σκοτάδι για να τα ξεγελάσει.
Μεμιάς αποφάσισε να γδυθεί και να μπει στον χορό, προσποιούμενη φυσικά ότι είναι δική τους. Στην αρχή, τα πονηρά πνεύματα δεν την κατάλαβαν. Ωστόσο, κατά τα χαράματα, συνειδητοποίησαν ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. γιατί σαν παράξενο πράγμα τους φαινότανε ότι βλέπανε με τα μάτια τους. Χόρευαν άτακτα, τραγουδούσαν κι έλεγαν με απορία: «Πάνου γένια, κάτου γένια, στην μέση μπιχλιμπίδια»!
Τελικά, το όλο γλέντι δεν συνεχίστηκε για πολύ. Πριν προλάβουν να καλοκοιτάξουν οι λυκοκάντζαροι την κοπέλα, ο Ήλιος ανέτειλε, αναγκάζοντάς τους να φύγουν. Μάλιστα, εκεί που έφευγαν, έλεγαν: «Φεύγετε να φεύγουμε, γιατί έρχεται ο τουρλόπαπας με την αγιαστούρα του και μας άγιασε και ψωριάσαμε!».
Έχοντας, λοιπόν, όλα αυτά κατά νου, τα μέλη της Ομάδας Νέων «Η Δημιοβίτισσα» υποδέχτηκαν όσους στήριξαν για μια ακόμα χρονιά το εγχείρημά της προσφέροντας αγαπημένα κεράσματα (παραδοσιακή φασολάδα, παστό, σουβλάκια και τσίπουρο), δίνοντας ένα πιο βουκολικό «άρωμα» στο κλίμα των ημερών.
Δείτε τα σχετικά στιγμιότυπα:
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΝΕΑ ΑΠΟ ΤΟ «BEST NEWS» ΕΔΩ
