Κόκκινα Πρίσματα – Κώστας Παπαποστολόπουλος – 24 Γράμματα. Άραγε, μπορούμε να δώσουμε χρώμα στην ασπρόμαυρη αλήθεια μας;
Γράφουν: Η Φωτεινή Ανέστη και ο Σάκης Θεοδωρόπουλος
Συναντώντας τον Κώστα Παπαποστολόπουλο, νιώθεις μια περίεργη γαλήνη.
Τα «Κόκκινα Πρίσματα», είναι ένα βιβλίο που με συγκλόνισε βαθιά, όχι μόνο για την υπόθεσή του, αλλά κυρίως για τον τρόπο που ξεδιπλώνει τα ανθρώπινα συναισθήματα. Ήδη, από τις πρώτες κιόλας σελίδες, ένιωσα να με παρασύρει η σκοτεινή, φορτισμένη ατμόσφαιρα της ιστορίας.
Ο πρωταγωνιστής, βυθισμένος στη θλίψη και στην οργή, γίνεται ένας άνθρωπος που περιφέρεται ανάμεσα στο πένθος και στην ανάγκη, για εκδίκηση.
Αυτή η εσωτερική του πάλη ήταν για μένα ένα από τα πιο δυνατά στοιχεία του βιβλίου, ένιωσα την πίκρα του, την αγανάκτηση, αλλά και την απελπισμένη προσπάθεια να βρει έναν τρόπο να συνεχίσει να ζει.
Η περιγραφικότητα των τοπίων και του χώρου που εκτυλίσσεται η ιστορία σε ταξιδεύει σε μια διαφορετική πραγματικότητα. Ίσως, πιο αληθινή από αυτή που νομίζουμε ότι ζούμε. Οι προσωπικότητες έντονες και ξεχωριστές. Ας σκεφτούμε ποιος είναι πραγματικά ο λόγος, για ένα μικρό χαμόγελο, ένα φτερούγισμα στην καρδιά, ένα πεταχτό φιλί, λίγη συγχώρεση. Κυρίως αυτήν του εαυτού μας.
Τα «Κόκκινα Πρίσματα» του Κώστα Παπαποστολόπουλου μου δημιούργησαν έντονα συναισθήματα, ένιωσα τη μοναξιά του ήρωα, ξένος ανάμεσα σε άγνωστους ανθρώπους, εγκλωβισμένος σε σκέψεις που τον βαραίνουν. Το νησί αποκτά σχεδόν συμβολικό χαρακτήρα. Η τοποθεσία λειτουργεί σαν καθρέφτης της ψυχικής του κατάστασης: κλειστή, μυστική, γεμάτη σκιές.
Αυτό που με άγγιξε περισσότερο στο βιβλίο, ήταν η σταδιακή μεταμόρφωση του πρωταγωνιστή. Τον ακολουθούμε στη διαδρομή του μίσους. Όμως βλέπουμε ότι πίσω από την επιθυμία για εκδίκηση, υπάρχει ένας άνθρωπος συντετριμμένος. Όταν τα δύο πρόσωπα βρίσκονται τελικά μόνοι σε μια βάρκα, η ένταση κορυφώνεται. Εκεί είναι που έρχεται η ανατροπή και αλλάζει όλη την εικόνα μέσα μου.
Τα «Κόκκινα Πρίσματα» με γέμισαν συγκίνηση. Πιο συγκεκριμένα στο σημείο, εκεί που συνειδητοποιούμε, ότι ο μεγαλύτερος εχθρός του ανθρώπου, μπορεί να είναι ο ίδιος του ο εαυτός, η οργή, η εκδικητικότητα, ο πόνος που κουβαλά. Η πράξη σωτηρίας του ήρωα είναι τελικά η δική του λύτρωση. Το βιβλίο, σού αφήνει μια αχτίδα ελπίδας. Δείχνει ότι ακόμη και μέσα στο πιο σκοτεινό σκοτάδι, το φως μπορεί να νικήσει.
Έκλεισα, με ένα αίσθημα κάθαρσης και μια βαθιά σκέψη για το πόσο δύσκολο, αλλά και απελευθερωτικό. Να μπορείς δηλαδή, να συγχωρείς.
…Ναι δεν μπορούν όλα τέλεια να είναι…όμως μπορούμε να δώσουμε χρώμα στην ασπρόμαυρη αλήθεια μας.
Γράφουν: H Φωτεινή Ανέστη και ο Σάκης Θεοδωρόπουλος
