Θα μπορούσε να είναι και το όνομα της εποχής μας: Η αποθέωση της κωλοτούμπας.
Θα εξέφραζε αν όχι ενότητα γεγονότων με ιστορική αλληλουχία στον χρόνο, σίγουρα όμως την αίσθηση που αναδύει η παγκόσμια αλλά και πιο τοπική συνομιλία. Το ύφος επικοινωνίας και συνεννόησης που χαρακτηρίζει τόσο τους δημόσιους όσο και τους ιδιωτικούς διαλόγους, με τους οποίους υποτίθεται ότι οι άνθρωποι συνεννοούνται.
Της Χριστίνας Αδαμοπούλου
Κάποτε οι άνθρωποι είχαν μπέσα. Επιχειρηματολογούσαν, διαφωνούσαν, συγκρούονταν, αλλά αυτό που έλεγαν, το εννοούσαν.
Και δεν έσπευδαν να το πάρουν πίσω την επομένη για να ισχυριστούν κάτι τελείως αντίθετο. Φυσικά υπήρχαν και οι περιπτώσεις πονηρών που αναιρούσαν τα λεγόμενά τους ή που δεν τηρούσαν τις υποσχέσεις τους, ξεδιάντροπα και χωρίς καμιά δικαιολογία, αλλά για αυτούς η ιστορία επιφύλασσε το δικό της πέλεκυ δικαιοσύνης ή σε ελαφριές περιπτώσεις αναφερόταν σκωπτικά σε αυτούς, ως ιστορικά ανέκδοτα.
Αντίθετα σήμερα η κωλοτούμπα σε ότι λέμε, ότι ισχυριζόμαστε, είναι καθημερινότητα τόσο επαναλαμβανόμενη, που είναι οριακά δυσδιάκριτη. Είναι ο τρόπος της επικοινωνίας μας ή μάλλον της μη επικοινωνίας μας. Και μας αφορά όλους. Από ηγέτες κρατών και πολιτικούς κάθε απόχρωσης και ιδεολογίας, μέχρι κρατικούς λειτουργούς, θεσμικά πρόσωπα, καθηγητές, σχολεία, παιδιά, γονείς. ΟΛΟΥΣ!
Και όχι μόνον αυτό! Αλλά η ικανότητα να διαστρέφεις οριακά τα πράγματα -περνώντας σε εντελώς αντίθετη άποψη ή αρνούμενος την προηγούμενη- θεωρείται απαραίτητο asset για να επιβιώσεις και να διακριθείς.
Και όπως σε όλες τις ανθρώπινες παθογένειες, όσοι έχουν υιοθετήσει την κωλοτούμπα στα λεγόμενά τους και στις πράξεις τους δεν σκέφτονται στοιχειωδώς ότι αυτή η ανερυθρίαστη αλλαγή στάσης, χωρία αιτιολόγηση και κυρίως χωρίς παραδοχή δεν είναι ούτε εξυπνάδα, ούτε επικοινωνιακό skill. Το μόνο που καλλιεργεί είναι η ανυποληψία, η υποκρισία στον κοινωνικό διάλογο, η έλλειψη δέσμευσης και φερεγγυότητας σε κάθε έκφανση της ζωής. Τη δική μας, των παιδιών μας, των αγαπημένων μας, των φίλων μας, των εχθρών μας. Όλων μας. Και γι αυτό δεν μας συμφέρει. Γιατί μας κάνει τη ζωή δύσκολη.
Το μόνο που μας σώζει είναι να κάνουμε μια ακόμα κωλοτούμπα νοοτροπίας για να έρθουμε στα ίσα μας. Και να μην ξαναγυρίσουμε ποτέ πίσω. Στην εποχή της κωλοτούμπας, που θα φαντάζει σαν ένα μακρινός δυστοπικός εφιάλτης.
Περισσότερες απόψεις ΕΔΩ
