Από το 2013, όταν και έχασε τον πατέρα του, ο Tony Mendioroz αισθανόταν έντονα την απουσία του. Ο Randy Mendioroz ήταν πάντα δίπλα του και μοιράζονταν ένα κοινό πάθος για τη θάλασσα.
Όταν άρχισε να κάνει σερφινγκ, ο Tony ένιωθε ακόμα πιο έντονα την απώλεια του Randy, καθώς ήταν κάτι που θα άρεσε και σε εκείνον.
«Ο πατέρας μου ήταν ο ήρωάς μου. Εργάστηκε σκληρά σε όλη του τη ζωή για να δώσει σε μένα και την οικογένειά μας μία υπέροχη ζωή» είπε στο CNN.
Ένα βίντεο στο Tik Tok τον βοήθησε να εκπληρώσει – στο βαθμό που ήταν δυνατό φυσικά – τ όνειρό του.
Ο Dan Fischer, σέρφερ από το Ρόουντ Άιλαντ, είχε την ίδια ανάγκη με τον Tony. Είχε χάσει τον πατέρα του και αποφάσισε να γράψει τ όνομά του πάνω στη σανίδα του, ώστε να μοιραστούν – ακόμα και έτσι – ένα τελευταίο κύμα.
Μετά τη βόλτα του, ο Dan ένιωσε την ανάγκη να ενημερώσει τους διαδικτυακούς του φίλους για την πρωτόγνωρη εμπειρία που βίωσε και η οποία τον βοήθησε να διαχειριστεί το πένθος του.
Κάπως έτσι «γεννήθηκε» το πρότζεκτ «One Last Wave (σ.σ. Ένα Τελευταίο Κύμα)». Μαζί με τ΄όνομα του πατέρα του, ο Fischer έγραψε κι αυτά άλλων ατόμων, συγγενείς των οποίων επικοινωνούσαν μαζί του. 
Ένας εξ αυτών ήταν και ο Tony. «Αγαπούσε το νερό, αγαπούσε τον ωκεανό και αγαπούσε όλες τις καλές πράξεις» σημείωσε το ίδιος και συμπλήρωσε πως είναι κατενθουσιασμένος που μπορεί να «ταξιδεύει» στη σανίδα.
Το ίδιο λυτρωτικό έχει αποδειχθεί το πρότζεκτ και για την Louise Bennett από τη Βρετανία, η οποία θρηνεί την απώλεια του γιου της Fred.
Όπως είπε στο αμερικανικό μέσο, το παιδί της ήθελε πάντα να μάθει να κάνει σερφ, αλλά διαγνώστηκε με λευχαιμία σε ηλικία 13 ετών και κατέληξε λίγο μετά τα 14α γενέθλιά του.
«Το One Last Wave είναι τόσο όμορφο γιατί σου προσφέρει μία παρήγορη εικόνα» είπε η μητέρα.
Και πράγματι, το πρότζεκτ προσφέρει αυτή την παρηγοριά, όπως φαίνεται από το μεγάλο δίκτυο που έχει αναπτυχθεί ανά τον κόσμο. Οι μητέρες δύο νεαρών γυναικών, που έχασαν τις ζωές τους από καρκίνο, γνωρίστηκαν μέσω του προγράμματος και πασχίζουν μαζί να αντιμετωπίσουν τον πόνο της απώλειας ενός παιδιού.
«Νομίζω πως το ότι είναι γραμμένο τ ‘όνομά της μαζί με τα ονόματα τόσων άλλων, θα τής προσέφερε μεγάλη παρηγοριά» είπε η μία εκ των δύο.
Για τον ίδιο τον δημιουργό, το One Last Wave είναι μία «διδακτική», όπως σημείωσε, εμπειρία και έμαθε πως είναι ευκολότερο να αντιμετωπίζεις τέτοιες καταστάσεις όταν τις μοιράζεσαι με άλλους.
«Συνήθιζα να είμαι εκεί έξω, στα κύματα, μόνος μου, επιχειρώντας να επουλώσω τις πληγές μου και τώρα βλέπω τ’ ονόματα και είναι σε όλο το μήκος της σανίδας» σημείωσε και προσέθεσε: «Δεν είναι μόνο ονόματα στη σανίδα, είναι άτομα που νιώθω ότι είναι εκεί, μαζί μου».
