ΑΠΟΨΕΙΣ

Μίκης Θεοδωράκης: Όπως τον θυμάμαι… | Γράφει ο Φώτης Σιούμπουρας

Αισθάνομαι κι εγώ, όπως και τόσοι άλλοι, ευλογημένος , που είχα την τύχη να γνωρίσω από κοντά τον Μίκη Θεοδωράκη. Τον σπουδαίο αυτόν Έλληνα μουσικοσυνθέτη, τον ακατάβλητο αγωνιστή.

Τον άνθρωπο που συνδέθηκε με τις σημαντικότερες στιγμές της σύγχρονης ιστορίας της πατρίδας μας και του οποίου η εθνική προσφορά είναι ανυπέρβλητη. Είχα την τιμή να με περιβάλει με την εμπιστοσύνη του .

Να συζητήσω επί σειρά ετών μαζί του, για μουσική, πολιτική, για ανθρώπους… Να ζήσω μαζί του στιγμές ανθρώπινες , ιδιαίτερες, μοναδικές.

Από αυτές τις στιγμές παραθέτω μερικές. Έτσι για τη μνήμη του.

Μίκης Θεοδωράκης: Όπως τον θυμάμαι…


Καλοκαίρι του 1992. Διακοπές στο Καστελλόριζο, 3 το απόγευμα και καταφθάνει στο νησί ο Μίκης παρέα με τον Τούρκο φίλο του μουσικό, συγγραφέα, ποιητή και πολιτικό Ομέρ Ζουλφού Λιβανελί. Πίνουμε όλη η παρέα ελληνικό καφέ στου φίλου μας Παράσχου Μαγιάφη , αντικρίζοντας την απέναντι (στα Μικρασιατικά παράλια) αρχαία Αντίφελλο, σημερινό Κας, με τον Μίκη να …υπενθυμίζει στον Λιβανελί την « ελληνικότητα (άλλοτε) της απέναντι Μικρασίας». Ήθελε μετά να «περπατήσει» στο νησί, να γνωρίσει το Καστελλόριζο. Με δυσκολία (υπέφερε από πόνους στα πόδια) ανεβήκαμε και προς τα «χωράφια» και μπήκαμε στον ιστορικό ιερό ναό, βυζαντινού ρυθμού, Κωνσταντίνου και Ελένης. (Για την ιστορία: Η εκκλησία των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης ιδρύθηκε το 1835.. Η παράδοση αναφέρει ότι στην ίδια θέση είχε χτίσει μικρή εκκλησία η Αγία Ελένη, όταν την έπιασε φουρτούνα πηγαίνοντας για τον Τίμιο Σταυρό στους Άγιους Τόπους. Χτίστηκε στη θέση παλαιοχριστιανικής βασιλικής. Η στέγη της στηρίζεται σε δώδεκα μονολιθικούς γρανιτένιους κίονες, που μεταφέρθηκαν πάνω σε σχεδίες από το ναό του Απόλλωνα στα Πάταρα της Λυκίας, στη Μικρά Ασία) .Εντυπωσιασμένος ο Μίκης κάθεται σιωπηλός στο «ψαλτίρι», μελετά το τέμπλο και τον διάκοσμο, πιάνει μετά το Απολιτίκιο των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης και σε ατμόσφαιρα θρησκευτικής κατάνυξης τον ακούμε να ψάλει… «όθεν Χριστού τον Σταυρόν εφανέρωσας, και την Ορθόδοξον πίστην εφήπλωσας Κωνσταντίνε ισαπόστολε, συν Μητρί Ελένη θεόφρονι»… «Ραγίσαμε» όλοι…Μέχρι και ο Λιβανελί…

Μάρτιος 1966, σε ταβέρνα της Θεσσαλονίκης, παρέα με τον συγγραφέα Μενέλαο Λουντέμη , που μόλις είχε επιστρέψει στην Ελλάδα από την Ρουμανία, όπου είχε καταφύγει ως πολιτικός εξόριστος. Καταφθάνει σε λίγο και ο πληθωρικός Μίκης, που διέκοψε την περιοδεία του στη Β. Ελλάδα για να συναντήσει τον φίλο του και συναγωνιστή Μενέλαο. Συγκίνηση, δάκρυα χαράς, ιστορίες ατέλειωτες, από τον «Γενάρη του 1949 στη Μακρόνησο», τότε που ο Μίκης είχε πρωτοαντικρίσει τον Μενέλαο.

Tρείς μήνες μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας στην Ελλάδα η ιστορική συναυλία του Μίκη στο στάδιο Καραϊσκάκη.

Τον θυμάμαι την παραμονή της συναυλίας , τότε στις δοκιμές, που μας έκανε «προσωπική αφιέρωση» τραγουδώντας με την απαράμιλλη βροντώδη φωνή του τη «Ρωμιοσύνη». Χρόνια αργότερα στο σαλόνι του σπιτιού του «απέναντι από την Ακρόπολι», απ όπου κάθε μέρα καθώς την αντίκριζε ψιθύριζε «αυτή η εικόνα θα μου λείψει περισσότερο απ’ όλα όταν θα “φύγω”», μας «ερμήνευε» τον όρο Ρωμιοσύνη. «Για μένα η Ρωμιοσύνη υπάρχει και θα υπάρχει για πάντα… Η Ρωμιοσύνη είναι μια ιδέα που αγκαλιάζει την ιστορία της ελληνικότητας όπως την διέπλασαν οι Έλληνες μέσα από τους αιώνες….».

 






Ομάδα Best News

Η ομάδα μας αποτελείται από έμπειρους δημοσιογράφους με θετικό πνεύμα.

Σχετικά άρθρα

Back to top button