Λένε πως ο έρωτας είναι τυφλός. Εγώ απλώς το άκουγα, μέχρι που το έζησα στο πιο απόλυτο, αναπάντεχο και σχεδόν… παράλογο 24ωρο της ζωής μου.
Τον γνώρισα τυχαία. Από εκείνες τις συναντήσεις που δεν έχουν καμία προειδοποίηση, κανένα σημάδι, καμία λογική. Ένα βλέμμα, ένα χαμόγελο, μια κουβέντα που άνοιξε χωρίς λόγο και που –για κάποιο αδιόρατο λόγο– δεν θέλαμε ούτε οι δύο να τελειώσει.
Και μετά… όλα έγιναν γρήγορα.
Μέσα στο επόμενο 24ωρο, τον ήθελα σαν τρελή. Δεν προλάβαινα να καταλάβω τι μου συνέβαινε. Ήταν σαν να μου είχαν τρυπήσει την καρδιά με ηλεκτρικό ρεύμα. Μιλούσαμε ασταμάτητα, ώρες ατελείωτες. Για τα πάντα. Για το τίποτα. Για όσα είχαμε ζήσει κι όσα δεν τολμούσαμε να πούμε σε κανέναν άλλο.
Ήταν από εκείνες τις σπάνιες συνδέσεις που δεν χρειάζονται εξηγήσεις. Μόνο ανάσα.
Κι ύστερα ήρθε το σεξ.
Η στιγμή που συνειδητοποίησα ότι η έλξη δεν ήταν απλώς στο μυαλό μας. Ήταν παντού. Στο δέρμα, στον παλμό, μέχρι και στον αέρα ανάμεσά μας. Μια νέα έκπληξη. Εντυπωσιακή χημεία. Μια φυσικότητα που με φόβισε και με απελευθέρωσε ταυτόχρονα.
Δεν υπήρχε δεύτερη σκέψη, μόνο άνευ όρων παράδοση.
Σαν να λέγαμε κι οι δύο, χωρίς λόγια: «Εδώ είμαι. Όπως είμαι. Ό,τι βγει.»
Και βγήκε. Ένας έρωτας που μπήκε από το παράθυρο, αναποδογύρισε τα πάντα και με ανάγκασε να παραδεχτώ κάτι που μέχρι τότε θεωρούσα υπερβολή:
Ο έρωτας είναι τυφλός.
Και όταν αποφασίσει να σε βρει… δεν έχεις καμία πιθανότητα αντίστασης.
Οι μέρες που ακολούθησαν ήταν σαν να ζούσα μέσα σε μια φούσκα. Μια διαφανή, εύθραυστη φούσκα που φοβόμουν να αγγίξω μην σπάσει, αλλά δεν μπορούσα και να αντισταθώ — ήθελα να μπω ακόμα πιο βαθιά μέσα της.
Βλεπόμασταν κάθε μέρα. Όχι γιατί το κανονίζαμε. Αλλά γιατί δεν γινόταν αλλιώς. Το σώμα μου τον αναζητούσε πριν το παραδεχτεί το μυαλό μου. Όταν τον συναντούσα, όλα έμπαιναν στη θέση τους: η φωνή του γινόταν άγκυρα, το βλέμμα του καταφύγιο, τα χέρια του σπίτι.
Μιλάγαμε για το μέλλον λες και ήταν ήδη κοινό. Για ταξίδια, για όνειρα, για σπίτια με μεγάλα παράθυρα και μουσικές που παίζουν χαμηλά τα βράδια. Κι ας μην ξέραμε ούτε αν θα αντέξουμε μέχρι το επόμενο Σαββατοκύριακο.
Αλλά έτσι είναι οι μεγάλοι έρωτες: δεν μετρούν με λογική, μόνο με ένταση.
Κάποια στιγμή, όμως, άρχισαν να εμφανίζονται τα πρώτα ρήγματα.
Όχι μεγάλα, όχι τρομακτικά. Μικρά. Από εκείνα που αν δεν τα δεις στην ώρα τους, γίνονται χαρακιές που ανοίγουν μέρα με τη μέρα.
Ανέβαζε τους τόνους χωρίς λόγο. Εγώ γινόμουν πιο ευάλωτη απ’ όσο ήθελα να δείξω.
Μια μέρα ήταν σκληρός, απόμακρος. Την άλλη γυρνούσε πιο τρυφερός από ποτέ.
Μαγνήτης και φωτιά μαζί.
Κι εγώ, λες και είχα χάσει το κουμπί της λογικής, συνέχιζα να τον δικαιολογώ.
«Έτσι είναι ο έρωτας», έλεγα στον εαυτό μου. «Παράλογος.»
Μέχρι που ήρθε εκείνο το βράδυ. Το βράδυ που τα κατάλαβα όλα.
Μιλήσαμε μέχρι αργά. Εγώ, κουρασμένη αλλά παρούσα. Εκείνος, ανήσυχος, σαν κάτι να ήθελε να πει και να μην τολμούσε. Στο τέλος της κουβέντας, με κοίταξε για λίγα δευτερόλεπτα σιωπηλά — αυτό το βλέμμα που μοιάζει με εξομολόγηση.
«Φοβάμαι», μου είπε.
«Τι;»
«Ότι σε θέλω περισσότερο απ’ όσο μπορώ να διαχειριστώ.»
Κι εγώ… έμεινα. Δεν ήξερα αν ήταν εξήγηση ή προειδοποίηση. Αν ήταν παραδοχή ή η αρχή της απομάκρυνσης.
Αλλά ήξερα κάτι άλλο: εκείνη τη στιγμή τον ένιωσα πολύ πιο αληθινό απ’ όλες τις προηγούμενες.
Ο έρωτας είναι τυφλός, ναι.
Αλλά, κάποια στιγμή, σε αναγκάζει να ανοίξεις τα μάτια.
Και τότε αρχίζει η πραγματική ιστορία — όχι αυτή της παράδοσης, αλλά αυτή της επιλογής.
Κι εκεί βρέθηκα κι εγώ: μπροστά στην πρώτη μεγάλη επιλογή που έπρεπε να κάνω γι’ αυτόν.
Ειρήνη – Π.Φάληρο
Για εκείνον…
↑*Γίνε ΕΣΥ ο αρθρογράφος του BestNews.GR. Στείλε μας τα κείμενα σου στο MAIL: bestnews.gr@gmail.com και δες τα να δημοσιεύονται.
Στο τέλος κάθε μήνα, μετά από κλήρωση, ένας τυχερός κερδίζει ένα όμορφο δώρο. Ενημερώσου σχετικά στα social media του BestNews:
