ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

Rjukan: Η πόλη που χρησιμοποιεί γιγάντιους καθρέφτες για να την βλέπει ο ήλιος

Κατά την διάρκεια του χειμώνα οι κάτοικοι του Rjukan στη Νορβηγία, μπορούν να περπατήσουν στην πλατεία της αγοράς και να νιώσουν το φως του ήλιου στα πρόσωπά τους.

Κάτι που δεν θα ήταν ιδιαιτέρως αξιοσημείωτο στα περισσότερα μέρη του κόσμου, αλλά στη συγκεκριμένη πόλη είναι, σχεδόν, θαυματουργό. Το Rjukan βρίσκεται σε μια οροσειρά που μπλοκάρει τον χαμηλό, Αρκτικό ήλιο από τα τέλη Σεπτεμβρίου έως τα μέσα Μαρτίου, και ο μόνος τρόπος για να φτάσει το φωτεινό, φυσικό φως στην κοιλάδα όπου είναι χτισμένη η πόλη είναι μέσω ενός συστήματος γιγαντιαίων καθρεφτών.

Για τον πρώτο αιώνα της ιστορίας του, το Rjukan και οι κάτοικοί του περνούσαν τον μισό χρόνο στη σκιά. Η Νορβηγία βρίσκεται ακριβώς κάτω από τον Αρκτικό Κύκλο, και σε τόσο μεγάλα γεωγραφικά πλάτη, ο ήλιος φαίνεται να αγκαλιάζει τον ορίζοντα για τη διάρκεια των μικρών, χειμερινών ημερών. Αλλά αυτό δεν ήταν το μόνο πρόβλημα που κράτησε τον Rjukan στη σκιά.

Ο Νορβηγός μηχανικός Sam Eyde ίδρυσε την πόλη στην κοιλάδα Vestfjord στις αρχές του 20ου αιώνα για να φιλοξενήσει εργαζόμενους στο νέο υδροηλεκτρικό εργοστάσιό του. Η τοποθεσία ήταν βολικά κοντά στον καταρράκτη Rjukanfossen που τροφοδοτούσε το εργοστάσιο, αλλά είχε ένα σημαντικό μειονέκτημα: Τα καθαρά βουνά στα βόρεια και νότια έριχναν μια θλιβερή σκιά στους κατοίκους.Οι αρνητικές επιπτώσεις της διαβίωσης στην ηλιόλουστη περιοχή έγιναν εμφανείς αμέσως. Οι χειμώνες του Rjukan δεν είναι εντελώς σκοτεινοί, αλλά στερούνται τη ζεστασιά και τη φωτεινότητα της ζωής κάτω από τον ήλιο. Το 1913, ο Eyde πρότεινε για πρώτη φορά να κατασκευάσει έναν τεράστιο καθρέφτη για να αξιοποιήσει και να ανακατευθύνει το φως του ήλιου στους κατοίκους της πόλης το χειμώνα, αλλά το έργο δεν κατάφερε να περάσει από το στάδιο σύλληψης στην εφαρμογή του.

Ως εναλλακτική λύση, χτίστηκε ένα τελεφερίκ για να μεταφέρει τους πολίτες από την κοιλάδα στα βουνά όπου θα μπορούσαν να απορροφήσουν κάποια ποσότητα της πολύ απαραίτητης βιταμίνης D. Το τελεφερίκ, που ονομάζεται Krossobanen, λειτουργεί ακόμα σήμερα.

Το 2005, ωστόσο, ο καλλιτέχνης και κάτοικος της πόλης Μάρτιν Άντερσεν έκανε πράξη την ίδια που είχε ο Eyde σχεδόν 100 χρόνια νωρίτερα. Η διαφορά αυτή τη φορά ήταν ότι ένας γιγαντιαίος καθρέφτης δεν αποτελούσε πλέον μια φουτουριστική ιδέα. Τέτοιοι καθρέφτες χρησιμοποιήθηκαν για διάφορους σκοπούς σε όλο τον κόσμο, αλλά αντί να καλλιεργούν φυτά ή να παράγουν ενέργεια, ο Άντερσεν ήθελε να κατασκευάσει καθρέφτες που θα αναδημιουργούσαν την πολύ απλή αλλά τόσο πολύτιμη αίσθηση της βόλτας κάτω από το φως του ήλιου.Αφού εξασφάλισε οικονομική υποστήριξη από την πόλη και συνεργάστηκε με τον μηχανικό Jonny Nersveen, ο Άντερσεν έκανε το όνειρό του πραγματικότητα τον Φεβρουάριο του 2013. Τότε, τρεις καθρέφτες 17 τ. μ. τοποθετήθηκαν σε ένα βουνό 1.475 μέτρα πάνω από το Rjukan. Το σύστημα ελέγχεται από έναν υπολογιστή εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά στη Βαυαρία, ενώ η ηλιακή εξέδρα περιστρέφεται αργά καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας για να καταγράψει τη μέγιστη ποσότητα των ακτίνων του ήλιου.

 Ακολουθήστε τις ειδήσεις του BestNews στο Google News

 






Κατερίνα Ματέρη

Γεννήθηκα το 1997 στην Αθήνα αλλά η μεγάλη μου αγάπη είναι το νησί μου, η Κεφαλονιά. Όταν ήμουν μικρή ήθελα να γίνω αεροσυνοδός, μετά δασκάλα, μετά στρατιωτική ψυχολόγος. Αυτό που δεν είχα καταλάβει όμως ήταν ότι μου άρεσε η δημοσιογραφία και η επικοινωνία. Έτσι σπούδασα Επικοινωνία και ΜΜΕ. Μου αρέσει να περπατάω και να ανακαλύπτω γραφικά σοκάκια και μαγαζιά, λατρεύω τα ταξίδια και κρατάω για ενθύμιο εισιτήρια και αποδείξεις απο κάθε προορισμό και ξοδεύω περισσότερα λεφτά από όσα έχω σε βιβλία και σουβενίρ.

Σχετικά άρθρα

Back to top button