Το μοναχοπαίδι ανήκει σ’ ένα ξεχωριστό «είδος».
Μεγαλώνει χωρίς αδέρφια αλλά με φαντασία που θα ζήλευε ολόκληρο νηπιαγωγείο. Αν δεν είχε φίλους τους εφεύρισκε. Αν δεν είχε κοινό, μιλούσε στον εαυτό του. Και αν δεν είχε καυγάδες στο σπίτι κάπου έπρεπε να ξεσπάσει, συνήθως στους γονείς του.
Γράφει η Θεοδόση Ειρήνη
Ένας από τους πιο γνωστούς μύθους λέει ότι τα μοναχοπαίδια είναι κακομαθημένα. Η αλήθεια? Είναι απλώς συνηθισμένα στο να έχουν όλη την προσοχή. Δεν φταίνε αυτά αν οι γονείς τα ρωτούν δέκα φορές τη μέρα αν πεινάνε, αν κρυώνουν και «αν όλα είναι καλά στο σχολείο». Το μοναχοπαίδι απλώς αποδέχεται το ρόλο του πρωταγωνιστή.
Στο σπίτι το μοναχοπαίδι δεν έχει με ποιον να τσακωθεί για το τηλεκοντρόλ. Έτσι μαθαίνει να διαπραγματεύεται με ενήλικες από μικρή ηλικία. Αυτό εξηγεί γιατί μεγαλώνοντας μπορεί να συζητήσει σοβαρά για οτιδήποτε, από φιλοσοφία μέχρι το ποιος θα πλύνει τα πιάτα, αλλά ταυτόχρονα εκνευρίζεται απίστευτα όταν κάποιος πειράξει τα πράγματά του.
Κοινωνικά το μοναχοπαίδι δεν είναι αντικοινωνικό απλώς επιλεκτικό. Έχει μάθει να περνάει καλά μόνο του, οπότε δεν εντυπωσιάζεται εύκολα. Αν σε συμπαθήσει θα γίνεις φίλος ζωής, αν όχι θα προτιμήσει την ησυχία του με μουσική, βιβλίο ή απλά τις σκέψεις του.
Για να ολοκληρωθεί το πορτρέτο, αξίζει να αναφερθεί και η ενήλικη ζωή του μοναχοπαιδιού. Εκεί αποκαλύπτεται όλη η «εκπαίδευση» των προηγούμενων χρόνων: το μοναχοπαίδι ξέρει να μένει μόνο του χωρίς να πανικοβάλλεται, να οργανώνει το χρόνο του και να απολαμβάνει την σιωπή όσο και την παρέα. Είναι ο άνθρωπος που μπορεί να πάει μόνος του για καφέ, να ταξιδέψει χωρίς δράμα και να ζήσει χωρίς να χρειάζεται συνεχώς κάποιον δίπλα του για επιβεβαίωση.
Τελικά, το μοναχοπαίδι δεν είναι ούτε μοναχικό ούτε περίεργο. Είναι απλώς ένας άνθρωπος που μεγάλωσε με άφθονο εσωτερικό διάλογο, καλή σχέση με τον εαυτό του, και την ικανότητα να επιβιώνει χωρίς δράματα τύπου «ΜΑΜΑΑΑΑ, ΜΟΥ ΠΗΡΕ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙΙΙ!!» και αυτό αν το καλοσκεφτείς είναι μία μικρή υπερδύναμη.
