Ο Γιώργος Μαρινόπουλος, ο γνωστός δημοσιογράφος της ΕΡΤ μας μιλάει για τα δύσκολα χρόνια της δημοσιογραφίας, για την εξέλιξη της στην σημερινή εποχή, αλλά και το πώς είναι να είσαι ανταποκριτής στην επαρχία.
Επιπλέον, εξηγεί πώς έχουν επηρεάσει τα social media τη δημοσιογραφία και δίνει συμβουλές στους νέους συναδέλφους του.
Για το Bestnews.gr γράφει η Ειρήνη Θεοδόση
Γιώργο μεγάλωσες στην Ηλεία. Πώς ήταν τα παιδικά σου χρόνια εκεί?
Η Ηλεία είναι ένας δύσκολος νομός που έχει καλούς μα και δύσκολους ανθρώπους. Μερικοί εκ των οποίων είμαστε κι εμείς οι ίδιοι. Θεωρώ ότι η Ηλεία μπορεί να είναι ένα καλό μάθημα για το πώς θα πορευθείς όταν ενηλικιωθείς στη ζωή σου. Έτσι μεγάλωσα.
Υπήρχε κάτι στην περιοχή, στο περιβάλλον σου που σε επηρέασε ως άνθρωπο?
Με επηρέασαν φυσικά όπως όλους οι διδαχές της οικογένειας μου, οι παρορμήσεις των φίλων μου και φυσικά τα μέλη της εκπαιδευτικής κοινότητας της Ηλείας με την αγάπη που μου έδειξαν. Αυτά ως μικρό παιδί.
Πώς κατάλαβες ότι θες να ασχοληθείς με τη δημοσιογραφία?
Ξεκίνησα γράφοντας στην εφημερίδα του σχολείου μου και σε τοπική εφημερίδα. Μου άρεσε και το ραδιόφωνο και ήμουνα ραδιοφωνικός παραγωγός στον πειρατικό σταθμό “Ράδιο Κάρδαμα”. Και μετά, όταν ενηλικιώθηκα, πήγα στην Αθήνα και εκεί με τράβηξε η δημοσιογραφία ως βασική επιλογή για το τι θα κάνω στο μέλλον μου.
Υπήρχε κάποιος άνθρωπος ή δημοσιογράφος που σε ενέπνευσε?
Αρκετοί, και αν αναφερθώ εκτενώς σε ονόματα μπορεί να αδικήσω κάποιους που ίσως και να ξεχάσω. Αλλά ας αναφέρω έστω τρεις, που δεν βρίσκονται πια στη ζωή: Ήταν ο Δημήτρης Γκλαβάς, που διετέλεσε πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ και της ΠΟΕΣΥ, ο Παναγιώτης Θεοδωρακόπουλος, δημοσιογράφος της ΕΡΤ και ο Γιώργος Κοίλιαρης, πολεμικός ανταποκριτής.
Ποιες δυσκολίες συνάντησες στην αρχή της καριέρας σου?
Η κύρια δυσκολία είχε να κάνει με τις απόπειρες λογοκρισίας στο δημοσιογραφικό έργο που κάνεις. Εκεί ο καθένας πορεύεται με τη συνείδησή του… Αυτό χαρακτηρίζει και το μελλοντικό σου έργο και τη στάση ζωής σου.
Εργάζεσαι πολλά χρόνια στην ΕΡΤ. Τι σημαίνει για έναν δημοσιογράφο να δουλεύει σε ένα δημόσιο οργανισμό?
Κοίταξε, η ΕΡΤ είναι ένα σχολείο πρώτα απ’ όλα. Φυσικά και εκεί μπορεί να αντιμετωπίσεις δυσάρεστες καταστάσεις που έχουν να κάνουν με την εκάστοτε “γραμμή” που κάποιοι θέλουν να επιβάλλουν στην ΕΡΤ. Αν όμως θες να τα ‘χεις καλά με την συνείδησή σου και να κοιμάσαι ήσυχος τα βράδια τότε οφείλεις να βρεις τον τρόπο να μπορέσεις να μεταδώσεις την αλήθεια μέσα από μια δημόσια συχνότητα. Και πρέπει πάντα να σέβεσαι, όταν εμφανίζεσαι σε αυτήν τη δημόσια συχνότητα, το ότι ο πολίτης την πληρώνει κάθε μήνα μέσα από το λογαριασμό της ΔΕΗ και απαιτεί εντιμότητα και εγκυρότητα. Οπότε πρέπει πρωτίστως να είσαι αληθινός απέναντι στον πολίτη.
Υπάρχει κάποια στιγμή από τα χρόνια της εμπειρίας σου που θυμάσαι έντονα?
Είναι αρκετές οι στιγμές, δεν είναι μία. Εκατοντάδες. Δεν θέλω να μιλήσω για προσωπικές επιτυχίες γιατί πολλές φορές αποτελούν επιτυχίες και άλλων συνάδελφων που έχουν ασχοληθεί και αυτοί κι έχουν αναδείξει θέματα αιχμής. Ενδεικτικά και μόνο, από τα πιο σημαντικά θέματα που με απασχόλησαν ειδησεογραφικά ήταν οι φονικές πυρκαγιές της Ηλείας το 2007 και η δικαστική τους εξέλιξη, τα όσα συνέβαιναν στο Κέντρο Περίθαλψης Παίδων Λεχαινών, στα φραουλαχώραφα της Μανολάδας και άλλα πολλά. Και φυσικά δεν μπορώ να λησμονήσω, όσα χρόνια κι αν περάσουν, τον αγώνα εκατοντάδων συναδέλφων και αλληλέγγυων ενάντια στο αντισυνταγματικό “μαύρο” στις συχνότητες της ΕΡΤ το 2013-2015.
Πώς είναι να κάνεις δημοσιογραφία στην επαρχία σε σχέση με την Αθήνα?
Στην Αθήνα μπορείς να έχεις εξειδίκευση, δηλαδή να κάνεις αστυνομικό ρεπορτάζ ή δικαστικό ή καλλιτεχνικό ή αθλητικό ή κάποιο άλλο, να διαλέξεις ένα από αυτά. Στην επαρχία κάνεις σχεδόν τα πάντα μαζί, είσαι πολυεργαλείο, γιατί αυτό απαιτούν οι συνθήκες.
Άρα αυτό το θεωρείς πλεονέκτημα ή δυσκολία?
Κοίταξε, ότι είναι δυσκολία, είναι. Γιατί πρέπει να ασχοληθείς με πάρα πολλά και διαφορετικά πράγματα. Αλλά από την άλλη σε ατσαλώνει αυτό το πράγμα και αποκτάς μια ευρύτερη γνώση των πραγμάτων που αν ήσουν στην Αθήνα ίσως και να μην την είχες. Οπότε κατά κάποιο τρόπο στο τέλος είναι και τα δύο. Είναι και δυσκολία, είναι και πλεονέκτημα.
Πιστεύεις ότι τα τοπικά μέσα ενημέρωσης παίζουν σημαντικό ρόλο στις τοπικές κοινωνίες?
Ναι, το πιστεύω. Και με τους ανθρώπους των τοπικών μέσων ενημέρωσης έχω πολύ καλή σχέση και συνεργασία. Σέβομαι και εκτιμώ το έργο τους. Καταλαβαίνω τα όσα δύσκολα έχουν να κάνουν και πραγματικά θεωρώ πως έχουν να προσφέρουν στον τόπο.
Πώς έχει αλλάξει η δημοσιογραφία από τότε που ξεκίνησες μέχρι και σήμερα?
Αλλαγές υπάρχουν και πάντα θα υπάρχουν. Αυτό που πρέπει να προσέξουμε είναι να μην επιτυγχάνουν οι απόπειρες να λογοκριθεί το έργο των ανθρώπων που εργάζονται ως δημοσιογράφοι. Επίσης, η δημοσιογραφία, όταν πολλοί από εμάς ξεκινήσαμε, δεν είχε facebook, δεν είχε tiktok, δεν είχε instagram, δεν είχε όλα αυτά, δεν είχε social media γενικά. Τώρα έχει. Πρέπει και εμείς να μάθουμε να ζούμε με αυτά και να επιχειρήσουμε να συνδράμουμε, μέσα από το έγκυρο έργο μας, στο να στέκεται η δημοσιογραφία στο ύψος που της αξίζει, γιατί δεν θεωρώ ότι είναι στο ύψος που της αξίζει αυτή τη στιγμή.
Θεωρείς πλεονέκτημα το ρόλο του διαδικτύου και των social media στην ενημέρωση?
Είναι πλεονέκτημα μόνο αν τα διαχειριζόμαστε σωστά. Είναι και πάρα πολλοί αυτοί που μεταδίδουν ειδήσεις ενώ δεν είναι δημοσιογράφοι, αλλά influencers. Όμως μην ξεχνάμε πως οι έγκριτοι δημοσιογράφοι δεν χάνονται ποτέ. Ένα απλό παράδειγμα: Όταν ξεκινά ένας ο πόλεμος οι influencers φεύγουν από το πεδίο και οι δημοσιογράφοι έρχονται…
Τι είναι αυτό που σε κρατάει ακόμα παθιασμένο με τη δημοσιογραφία?
Το να συνεχίσω να λέω την αλήθεια. Κι επειδή είμαι και επαρχιώτης, όταν ο συντοπίτης μου με δει στο καφενείο, στο πεζοδρόμιο, στο χωράφι, να μου πει «Μπράβο ρε Γιώργη, καλά κι αληθινά τους τα ‘πες».
Τι συμβουλή θα δίνεις σε έναν νέο άνθρωπο που θέλει να ασχοληθεί με το επάγγελμα?
Να έχει γερό στομάχι. Να έχει υπομονή κι επιμονή και κυρίως, πάνω απ’ όλα, να είναι τίμιος.
Αν γύριζες το χρόνο πίσω, θα επέλεγες ξανά τη δημοσιογραφία?
Θεωρώ πως ναι.
Και τέλος, τι σημαίνει για σένα δημοσιογραφία σήμερα?
Ένα επάγγελμα-λειτούργημα που βάλλεται από πολλές μεριές και που οφείλουμε να το κρατήσουμε στο έντιμο επίπεδο που του αξίζει. Και να δώσουμε έτσι και το παράδειγμα στα παιδιά που έρχονται από πίσω μας και είναι νεότερα από εμάς, στους μελλοντικούς μας συναδέλφους.
Σε ευχαριστώ πολύ Γιώργο!
