Το διαζύγιο δεν είναι ποτέ μόνο μια υπόθεση δύο ενηλίκων. Στη σιωπή που ακολουθεί τις αποφάσεις των μεγάλων, υπάρχουν παιδιά που προσπαθούν να καταλάβουν τι αλλάζει και τι μένει ίδιο. Κάπως έτσι γεννιέται ένας όρος που συχνά ακούγεται στις οικογένειες μετά τον χωρισμό: τα παιδιά του Σαββατοκύριακου. Είναι τα παιδιά που μοιράζουν τη ζωή τους σε βαλίτσες, ώρες επίσκεψης και διαδρομές από το ένα σπίτι στο άλλο.
Γράφει η Μαρία Ιωάννου για το bestnews.gr
Για ένα παιδί, η έννοια της σταθερότητας είναι βαθιά συνδεδεμένη με την καθημερινότητα. Το ίδιο δωμάτιο, η ίδια ρουτίνα, οι γνώριμες φωνές μέσα στο σπίτι. Μετά το διαζύγιο, πολλά από αυτά αλλάζουν. Το παιδί μπορεί να περάσει τις καθημερινές με τον έναν γονέα και τα Σαββατοκύριακα με τον άλλον. Στην επιφάνεια μοιάζει με μια πρακτική λύση. Στην ψυχολογία του παιδιού όμως, η εμπειρία είναι πιο σύνθετη.
Πολλά παιδιά μετά το διαζύγιο αναπτύσσουν ένα ιδιαίτερο μοτίβο συμπεριφοράς. Προσπαθούν να προσαρμόζονται σε δύο διαφορετικούς κόσμους. Στο ένα σπίτι ίσως υπάρχουν κανόνες, υποχρεώσεις, σχολείο και ρουτίνα. Στο άλλο, συχνά, υπάρχει η ανάγκη του γονέα να αναπληρώσει τον χαμένο χρόνο. Έτσι, τα Σαββατοκύριακα γεμίζουν δραστηριότητες, δώρα ή μια προσπάθεια να είναι όλα «όμορφα». Το παιδί όμως δεν ζητά τελειότητα. Ζητά ασφάλεια και αυθεντική σχέση.
Ο όρος παιδιά του Σαββατοκύριακου δεν περιγράφει μόνο ένα πρόγραμμα επικοινωνίας. Περιγράφει μια εσωτερική εμπειρία. Πολλά παιδιά νιώθουν ότι πρέπει να προσαρμόζουν τα συναισθήματά τους ανάλογα με το σπίτι στο οποίο βρίσκονται. Κάποια αποφεύγουν να μιλούν για τον έναν γονέα όταν είναι με τον άλλον. Άλλα προσπαθούν να μη δείξουν λύπη, για να μη στενοχωρήσουν κανέναν. Αυτή η σιωπηλή προσπάθεια ισορροπίας είναι συχνά κουραστική και αγχώδης για έναν ανήλικο.
Παράλληλα, υπάρχει και το αίσθημα της προσωρινότητας. Το παιδί γνωρίζει ότι η παραμονή του είναι περιορισμένη χρονικά. Αυτό μπορεί να δημιουργήσει άγχος αποχωρισμού ή μια αίσθηση ότι η σχέση με τον γονέα περιορίζεται σε συγκεκριμένες ημέρες. Σε ορισμένες περιπτώσεις, τα παιδιά εκφράζουν σύγχυση ή θυμό, ενώ σε άλλες γίνονται υπερβολικά συνεργάσιμα, προσπαθώντας να διατηρήσουν την ισορροπία της οικογένειας.
Ωστόσο, η πραγματικότητα δεν είναι μόνο δύσκολη. Πολλά παιδιά προσαρμόζονται όταν οι γονείς συνεργάζονται και διατηρούν σταθερότητα στη σχέση τους με το παιδί. Η συνέπεια, η επικοινωνία χωρίς συγκρούσεις μπροστά στο παιδί και ο σεβασμός των συναισθημάτων του ανηλίκου μπορούν να μειώσουν σημαντικά το ψυχολογικό βάρος που συνοδεύει το διαζύγιο.
Οι ειδικοί επισημαίνουν ότι μετά το διαζύγιο, το παιδί χρειάζεται κυρίως τρία πράγματα: σταθερότητα, ειλικρίνεια και συναισθηματική διαθεσιμότητα από τους γονείς. Όταν το παιδί νιώθει ότι δεν χρειάζεται να διαλέξει πλευρά, μπορεί να διατηρήσει έναν υγιή δεσμό και με τους δύο γονείς. Αυτό βοηθά την ανάπτυξη της αυτοεκτίμησης και της συναισθηματικής του ασφάλειας.
Τα παιδιά του Σαββατοκύριακου δεν είναι απλώς παιδιά που μετακινούνται μεταξύ δύο σπιτιών. Είναι παιδιά που μαθαίνουν να ζουν με δύο πραγματικότητες, ενώ συνεχίζουν να αναζητούν την ίδια αγκαλιά, την ίδια προσοχή και την ίδια αίσθηση ότι ανήκουν. Δεν είναι μισά, είναι ολόκληρα. Δεν είναι έπαθλο ούτε πεδίο σύγκρουσης. Είναι μικροί άνθρωποι που προσπαθούν να καταλάβουν τον κόσμο τους , ενώ αυτός αλλάξει απότομα.
Και ίσως το πιο σημαντικό είναι να θυμόμαστε κάτι απλό: για ένα παιδί, η αγάπη δεν μετριέται σε ημέρες επίσκεψης, αλλά σε συνέπεια, παρουσία και αληθινό ενδιαφέρον
